9 Haziran 2019 Pazar

48 saat süren film gibi yolculuk: Meriç’i yüzerek geçti

9 Haziran 2019
Komiser Yardımcısı Emrah Büyüktaş’ın doğada 48 saatlik yaşam mücadelesi, sıra dışı iltica yolculuğu ve insanlara umut olacak direniş hikâyesi…




Emrah Büyüktaş, mesleğinin başında genç bir komiser yardımcısıydı. Yüksek puanla girdiği Polis Akademisi’nden mezun olur olmaz Sinop Emniyet Müdürlüğü’nde göreve başlamıştı.

15 Temmuz 2016’dan sonra onun da hayatı birçok meslektaşı gibi değişti. Görevde kaldığı üç ayda ağlayarak insanları tutuklamak durumunda kaldı. Bylock listelerinde ismi bulunduğu gerekçesiyle Kanun Hükmünde Kararname (KHK) ile ihracının ardından, garsonluk dahil yapmadığı iş kalmadı.

Parasının tükendiği noktada, 6 arkadaş bir bot alıp kendi başlarına yola düştüler. Meriç’te suyun içinde sırt üstü sürüklenirken, yıldızları seyretti gecenin karanlığında ve Eşkıya filmini düşündü…

İşte Komiser Yardımcısı Emrah Büyüktaş’ın kendi ağzından zor şartlarda 48 saat süren ölüm-kalım mücadelesi, sıra dışı iltica yolculuğu ve insanlara umut olacak direniş hikâyesi…

O GECE YILLIK İZİNDEN YENİ GERİ DÖNMÜŞTÜM

15 Temmuz 2016’dan yaklaşık 15 gün önce yıllık iznime ayrılmıştım. Tam 15 Temmuz akşamı görevli idim. Sabah uçakla İstanbul’dan hareket etmiştim. Akşam görevimin başındayken, darbe girişimi yaşandı.

Akşamları ben aranan şahıslarla ilgili görev yapıyordum. Alt devre kardeşlerimiz gelmişti. Zaten bizden sonra alt devreler yok, mezun olamadılar. Ben polis akademisinin en son mezunlarındanım, daha sonrası yok. Öğrencileri farklı üniversitelere attılar. Yani 8 yıl emek verdikleri mesleklerine saçma sapan gerekçeler ile maalesef başlayamadılar.

Onlar ile çay bahçesinde oturur iken, telefonuma bir mesaj geldi. İstanbul Boğaz'ı kapatıldı, askerler köprüdeler diye. Biz ne olduğunu anlamaya çalışırken, o ara bombalar patlıyordu. IŞİD eylemler yapıyordu. Herhalde Boğaz Köprüsü'ne de bomba yerleştirildi zannettim. Bu arada neden polis değil de asker geldi dedim. Onun düşüncesinde idik. Buna bir anlamda veremedik.

Daha sonra Cumhurbaşkanı bunun bir darbe girişimi olduğunu söyledi. Biz hemen emniyete hareket ettik. Emrimdeki polis memurlarını da çağırdım. Görev başına gelin, devletin sizlere ihtiyacı var dedim. Daha sonra emniyet müdürlüğüne gittim. Orada karşılaştığım tablo çok garipti.

Komiser Yardımcısı Emrah Büyüktaş mesleğinden ihraç edilmeden önce.

DARBEYİ ÖVEN SERBEST KALDI, BEN TERÖRİST OLDUM
 
Bu arada Sinop İl Emniyet Müdürü, istihbarat şube müdürü, terörle mücadele şube müdürü bir arabaya binmişler bir yere doğru hareket etmeye hazırlanıyorlardı. Sonradan öğrendim ki saklanmaya çalışmışlar.

Ben o gün asayiş şubede görevli idim. Burada terörle şube müdürü asayiş şubeye de vekalet ediyordu. Ben nasıl hareket edelim, bir talimatınız var mı diye sordum. Sen adliye lojmanlarına git, ben sana ulaşırım dedi. İki polis memuru ile adliyede beklemeye başladık.

Bu arada halk sokağa çıkmaya başlamıştı. Herkes şehir merkezinde toplanıyordu. Karşıt görüşlüler de gelince atışmalar yaşanmıştı. Adliye lojmanlarında görevli olduğum için yerimden de ayrılamıyorum. Telsizden birinin talimatını bekliyorum, kimse ortalıkta yok.

Kimseden ses çıkmayınca kendi insiyatifimle olay yerine gittim. Sinop’un suçlularından olan, önceden işlem yaptıklarımız bize karşı 'asker gelecek, kafanıza sıkacak, siz de geberceksiniz' dedi. Daha sonra başka bir şahıs yine taşkınlık yapıp görevli polislere vurmaya çalışıyordu.

Şahsı bizzat kendim kelepçeledim, belki de o gün Türkiye genelindeki ilk gözaltıyı daha durum ortada iken ben yaptım. Tabi tüm bunlar olurken bahsettiğim isimler yine sessiz. Daha sonra gözaltına alınan şahıs tutuklandı. Tabi 2-3 ay sonra bu şahıs serbest kaldı, biz ise terörist ilan edildik.

O GÜN SAKLANANLAR TERFİ ALDI

Saklanmaya giden müdürler şu an terfi aldılar. Çünkü 15 Temmuz günü çok büyük riskler aldılar, terfi almaları da çok normal tabi. İl emniyet müdürünün olayı çok daha saçma. Bu şahıs Fetö soruşturması geçiriyor. Evi, makamı, aracı arandı. Mahkemeden adli kontrolle bırakıldı, hatta haftada bir valiliğe gidip imza atıyordu. Ama tüm bunlara rağmen o koltukta oturmaya devam ediyordu.

Ve bu insanlar ihraç olmadı, biz ihraç olduk. Darbeye karşı koyan ben terörist, kaçan onlar kahraman oldular. Ben her zaman darbenin her türlüsünün karşısında oldum. Bundan sonra da olmaya devam edeceğim. Çünkü hayatım boyunca aldığım eğitim ve terbiye bunu gerektiriyor. Bizler demokrasi ve insan haklarına saygılı bireyler olarak yetiştirildik.



KİMİN KAHRAMAN KİMİN HAİN OLDUĞUNU TARİH GÖSTERECEK

Devlete ve millete karşı kesinlikle yanlış bir hareketim olmamıştır, olamaz da zaten. Tüm gerçeklerin zamanı geldiğinde ortaya çıkacağından şüphem yok. 15 Temmuz'dan sonra 3 gün eve dahi gitmeden çalıştım. Sonradan tutuklanan devrem 13-14 yaşından beri arkadaşım da benimle beraberdi.

3. günün sonunda arkadaşımı emniyete çağırdılar. Açığa alınmış ve beni arayıp durumu anlattı. Ben ilk başta şaka yapıyor zannettim. Çünkü o da benimle birlikte günlerce çalışmıştı ve nasıl bir hayat sürdüğünü yakından biliyordum. İnsan sonraları anlıyor ki önceden oluşturdukları listeler var ve sırayla herkesi görevden alıyorlar.

Önce arkadaşlarımı sonra bizleri görevden aldılar. Hala almaya devam ediyorlar zaten. Kendilerine muhalif olan herkesi bir torbaya dolduruyorlar ve terörist ilan edip hayatlarını karartıyorlar. Bu operasyonlar Gülen Cemaati odaklı olarak tüm kesimlere sıçradı. Cemaatle bir ilginizin olup olmadığına bakılmaksızın, muhalifseniz terörist damgasını yiyorsunuz.

BİR 15 TEMMUZ’DA POLİSLİĞE BAŞLADI

2006 yılında Polis Koleji’ne girdim. Bursa’da okudum Polis Koleji’ni. 2014’te Polis Akademisi’nden mezun oldum. İlk görev yerim Sinop Emniyet Müdürlüğü’ydü. 15 Temmuz 2014’te göreve başladım.

Açığa alındığım 3 Ekim 2016 tarihine kadar Ekipler Amirliği, Cinayet Şube ve Aranan Şahıslar bölümlerinden sorumlu büro amiriydim. 22 Kasım 2016’da KHK ile ihraç oldum.

15 Temmuz’dan sonra da 2,5-3 ay görevime devam etmiştim. Bu sırada Gülen Cemaati'ne yönelik operasyonlar başladı. İsimleri önceden belirlenmiş, her meslekten insan; polis, hakim, savcı, öğretmen tutuklanıyordu. O dönemde ben mahkemelerde görevliydim.

Dışarıda düzeni sağlamak, mahkeme sonucunu takip etmek, bilgi vermek gibi işlerim vardı. Bir de tutuklananları cezaevine teslim ediyorduk. Olağan şüpheli gözüyle bakıldığı için bize ev aramaları gibi görevler verilmiyordu.

Maalesef emniyet içinde, Polis Akademisi mezunu herkese ‘cemaatçi’ damgası yapıştırılıyordu.

EN YAKIN ARKADAŞLARIMI HAPSE ATMAK ZORUNDA KALDIM


O mahkemelerde insanların haksız yere tutuklandığını gördüm. Yani ben bu insanlarla çalıştım. Hepsini tanıyorum, ne kadar iyi olduklarını biliyorum. Terörist olması imkânsız insanları elimizle götürüp hapishaneye atıyorduk, ki 10 yıllık en yakın arkadaşlarım, mesai arkadaşlarım da bunlara dahil…

Bir yandan da ağladığını, üzüldüğünü belli etmemek zorundasın. Çünkü onlara selam versen bile terörist yerine konuluyordun ki, ihraç olduktan sonra aynı şeyleri kendim de yaşadım.

MAHKEMELERDE O ÇIKĞIKLARI DUYDUKÇA LAVABOYA KAÇIP AĞLIYORDUM

Arkadaşlarımı hapishaneye bıraktıktan sonra günlerce uyuyamadım. Sinop’ta Gülen Cemaati’ne bağlı bir yurtta çalışan temizlikçi bile darbeden gözaltına alındı.

Adamı evinden ben aldım. Mahkemelerde çocukların babalarına sarılıp ağlamalarına şahit oldum. O çığlıkları duydukça ben de lavaboya kaçıp kaçıp ağlıyordum. Yaşadıklarımız çok ağırdı.

O kadar çok insan tutuklandı ki, herhalde şubede en son ben kalacağım ve beni hapishaneye sokaktan geçen adam götürecek diye düşünmeye başladım. Artık büroda çalışacak insan kalmadı. Muhalif her insanı aynı kefeye koyup terörist ilan ediyorlardı.

Zaten Polis Akademisi öğrencilerine 2013’ten itibaren, yolsuzluk operasyonundan sonra ‘Gülen Cemaati ile bağlantılıdır’ diye bir yaklaşım vardı. O zamanki İçişleri Bakanı Efkan Ala’nın bizzat bu konuyla alakalı açıklaması var.

Görevden alındıktan sonra gelip beni alsınlar diye bir hafta evde öylece bekledim… ‘Nasıl olsa suçum yoktu. Bana bir şey olmaz’ diye düşünüyorum. Suçun olup olmamasına bakmıyor oysa...

Zaten kafalarında yazıp çizmişler, herkesin cezasını veriyorlar. Ben hâlâ hukuk olduğuna inandığım için, bütün hayatımız bu değerler üzerine kurulduğu için ona güvenerek bekliyorum.

ACAYİP BİR ORTAM, O PSİKOLOJİ ANLATILAMAZ 

Daha sonra İstanbul’a geçtim. Ailem İstanbul’daydı. Ben de orada büyümüştüm. Ne yapacağımı düşünmeye başladım. Bir anda boşta kalıyorsunuz. Maddi olarak zor, çevrenizden tepkiler başka, insanlar sizinle konuşmaya çekiniyor. Akrabalarınızdan sizi aramaya korkanlar var. Acayip bir ortam, o psikoloji anlatılamaz.

KHK ile iş yapabileceğimiz bütün alanlar kısıtlandı. Bir yerde çalışmamıza, para kazanmamıza izin verilmiyor. Ne yapacaksın diye soruyor arkadaşlarım. Artık Türk firmalarında çalışma ihtimalimiz yok, giderim yabancı bir firmaya başvururum diyorum. Belki onlar işe alırlar diye ümit ediyorum.

Akrabalarımdan birkaçı sağolsun iş görüşmesi ayarladı. ETİ’ye iş görüşmesine gittim. CV’me baktılar. ‘İngilizcen çok iyi. CV’in dolu.’ diyorlar.

Ama komiser yardımcısı olduğumu ve ihraç edildiğimi öğrenince hemen 180 derece dönüyorlar. ‘Kusura bakmayın sizinle çalışamayız’ diyorlardı. Böyle birkaç yer dolaştım.
Holland’da kampta yaşayan Emrah Büyüktaş, BOLD Medya canlı yayınında Fatih Akalan’ın da sorularını cevapladı.

TANTUNİ DÜKKANI AÇTIK

Bir gün ilkokul arkadaşım ‘Ben senin terörist olduğuna inanmıyorum’ dedi. Kendisi mahallemizde küçük bir el arabasında tantuni yapıyordu. Beraber dükkan açmayı teklif etti. Tabi dükkan nasıl açılır? Hiç bilmediğim, yabancı olduğum konular. Bunları araştırdım, öğrendim. Bir yer kiraladık. Boyasını beraber yaptık, malzemeleri yerleştirdik.

Bir aya kalmadan dükkanı açtık. 3-4 ay boyunca orayı işlettik. Ama oradan para kazanmak için bir sene beklemek gerekiyormuş. Beklemek için de kenarda bir paranızın olması lazım.

Biz zaten göreve yeni başlamıştık, borçlarımızı ancak ödemiştik ki, ihraç olduk. Birikimim hiç yoktu. Bu nedenle orayı devam ettiremedim. Haklarımı devredip paramı aldım.

BABAMI DA İŞTEN ATTILAR

Sonra yine boşluğa düştüm. Bu arada Ramazan gelmişti. Arkadaşlarım tutuklanmaya devam ediyordu. Haberlerini alıyoruz, psikolojik olarak gittikçe çöküyoruz. Ailem de halimi görüyor, üzülüyor. Yapabilecekleri bir şey yok.

Babam inşaat ustası. Bir şirkette çalışıyordu ve o dönemde belediyeye bir inşaat yapıyorlardı. Çalışma arkadaşları onu üzüntülü görünce, ne oldu diye sormuşlar. Babam da ne bilsin, saf saf anlatıyor, oğlunun başına gelenleri. Bir işgüzar çıkıp hemen babamı belediyeye şikayet ediyor. Belediye AKP’li tabi ki. Babamı hemen işten çıkardılar. Ekonomik olarak dibi gördük.

KADIKÖY’DE GARSONLUK


Neyse ki, babam yıllardır inşaat işiyle uğraştığı için başka bir yerde iş buldu ama tazminatını ödemediler, bütün hakları elinden alındı. Zaten kendinizi savunma şansınız olmuyor.

O arada bir akrabam bana iş buldu. Kadıköy’de Bağdat Caddesi’nde garsonluk yapmaya başladım. Bir yıldan fazla çalıştım orada, fakat gerçek adımla değil. Geçmişimle alakalı söylediğim her şey yalandı, ister istemez. İnsanlara yaşadıklarınızı anlatamıyorsunuz.

Kimseyi küçümsemek için demiyorum ama bir garsonun profili aşağı yukarı bellidir. Benim farklı olduğum anlaşılıyordu. Herkes tabi ki beni merak etmeye, sen burada ne yapıyorsun diye sormaya başladılar.

Biz yıllarca devlet terbiyesi aldık. En iyi okullarda okuduk. Polis Okulu’na da en yüksek puanlarla girdim. Kendi hakkımla. Alnımın teriyle çalışıp kazandım. Üniversite mezunuydum. Akademi’de aynı zamanda çift anadal yaptım. Kamu yönetimi okudum. Çalışırken Sinop Üniversitesi Çevre Sağlığı bölümünde yüksek lisans yapıyordum. Ama anlatamıyordum durumu kimseye. Türkiye’de işsizlik var, biliyorsunuz deyip geçiştiriyordum.


POLİS OLMAMA RAĞMEN POLİSTEN ÇEKİNİR HALE GELDİM

Tabi bu arada sigortasız çalışıyorum. Bir yandan artık çalışıyorum, para kazanıyorum diyorum ama kafamın içi sürekli meşgul, ne zaman gelecekler, ailemin evini ne zaman basacaklar diye.

İki gün annemde, iki gün kardeşimde, 2-3 gün başkalarında kalıyorum. İster istemez otobüse binmeniz lazım, işe gidiyorum. Sokakta polis görüyorum.

Eski bir polis olmama rağmen onları gördükçe, yani bu duygu tam tarif edilemez ama korku değil, acıma değil. O kadar farklı bir ruh haline giriyorsunuz ki… Polis olmana rağmen polisten çekiniyorsun, yakalanırsan hapse gireceğini biliyorsun.

Arkadaşlarımın arabasıyla bir yerlere gidiyoruz, acaba polis bizi çevirir mi, kimlik sorar mı düşüncesi sürekli kafamda dolaşıp duruyor. Sorarsa direkt tutuklanıyorsunuz. Yargısız infaz var. Suçlu suçsuz ona hiç bakılmıyor.

ARKADAŞLARIM TAHLİYE OLANA KADAR AİLELERİNE SAHİP ÇIKTIM

Garsonluk yaptığım süre boyunca içerideki arkadaşlarımın ailelerini ziyaret ettim. Aklım zaten sürekli onlardaydı. 10-15 yıllık dostlarım hepsi. O yüzden o dönemde yurt dışına çıkmayı düşünmedim.

Onları bırakıp gidemezdim. Arkadaşlarım 22 ay yattıktan sonra serbest kaldılar. Sanırım geçtiğimiz mayıs ya da haziran ayıydı.

Birlikte oturduk, konuştuk ve hep beraber yurt dışına çıkmaya karar verdik. 11 ya da 12 Ağustos 2018’de bir arkadaşımızın düğünü oldu. O ve eşi, birkaç kişi daha derken 6 kişi olduk. Ağustos sonunda Türkiye’den ayrıldık.

Önce Yunanistan’a gidebilmek için bir plan yaptık, çünkü kaçakçılara güvenecek durumumuz yoktu, verecek paramız da yoktu. Yanımızda iki kadın vardı. Ekipten 3 kişi aranıyordu. İki kişi hapisten yeni çıkmıştı. Bir kişinin de herhangi bir soruşturması, araması yoktu.

VE MERİÇ’E HAREKET


Gece yarısına doğru 11, 12 civarı İstanbul’dan iki arabayla hareket ettik. Bot, can yeleği, kürek yani nehri geçebilmek için lazım olan tüm malzemeleri kendimiz temin ettik. Harita üzerinde çalışma yapmıştık, nereye gideriz, ne yaparız diye.

Arkadaşlarla birbirimizi takip de ediyorduk. Sabaha doğru Meriç Nehri’ne yakın bir yere kadar geldik. Nehrin kenarına ulaştık. Saat sanırım dörttü, zifiri karanlık her yer. Dolunay vardı sadece. Korku filmlerindeki gibi.

Tarlaların arasından geçiyorsunuz, her taraf sivrisinek. Elimize botlarımızı aldık, can yelekleri poşetlerdeydi. Nehrin kenarına yaklaştık. Orada hafif bir tümsek vardı, hemen altında su akıyor. Ben öne geçtim, botları daha iyi nereden indirebiliriz diye uygun bir yer bakıyorum.

Botları şişirip hemen suya inmemiz lazım. Telefon açamıyoruz, termal kamera olabilir. Her şeyi düşünmek zorundayız.

DEVRİYE ARAÇLARI BİZE DOĞRU GELMEYE BAŞLADI

Birdenbire arkadaşlar patır patır yuvarlanmaya başladılar. Ne oluyor diye kafamı kaldırdım. Kırmızı ışıklı bir aracın bize doğru yaklaştığını gördüm.

Resmi bir araç olduğu belliydi. Hudut Kartalları denilen askeri devriye olduğunu daha sonra öğrendim bu araçların. Çalıların arasına saklandık ama askerler dibimizde bitti.

O an zaten mahşer yeri gibiydi. Herkes bir yerlere koşuşturuyordu, kırmızı ışıklar üzerimize doğru yanmıştı. Hâlâ şu an size anlatırken bile sağlıklı düşünemiyorum, kim neredeydi, ne yapıyordu…

Benim arkamda sırt çantam vardı. Askerlerle aramda 10 metre kalmıştı. O karanlıkta bir anda hemen suya atladım.

Benimle beraber bir arkadaşım daha atladı. Diğer arkadaşların yanında kadın olduğu için atlayamadılar, ayrıca yüzme de çok iyi bilmiyorlardı. Atlarken de saklanırken de ağaçların dikenleri, dalları vücuduma battı, her yerim paramparça oldu.

CAN HAVLİYLE NEHİRE ATLADIK

Biz iki arkadaş can havliyle nehre atladık. Denizde yüzersiniz ama nehirde yüzmek farklı. İçinde ne olduğunu bilmiyorsunuz, bataklık olduğu, suyun çektiği söyleniyor.

Nerede bataklığa saplanıp, akıntıya kapılabileceğiniz belli değil. Bize arkadan bağırıyorlar, kaçmayın şerefsizler, gebereceksiniz, suda boğulacaksınız, vatan hainleri diye… Ağza gelmeyecek küfürler savurdular.

Sırtımda çantayla yüzmeye çalışıyorum, bir yandan da düşünüyorum. Arkamızdan ateş ederler mi, sonuçta orada acemi erler de var. Biri ateş etse ne yaparım, kendimi nasıl korurum. Bir yandan geride kalanları düşünüyorum. Arkanıza bakma şansınız yok.

Zaten nefes nefese kalmışım, o korkudan ve hareketten dolayı. Hemen karşı kıyıya ulaşmaya çalışıyorum. Mesafe 100 metre falandı.

Ben iyi yüzüyordum, diğer arkadaşım da 10 metre solumdan geliyordu. Akıntı vardı. Yardım edin, imdat diye bağırmaya başladı. Yanına gidip bir şey yapamıyorsun.

Bir süre sonra onu kaybettim, akıntıda sürüklendi. Herkes kendi derdine düşmüş, mahşer yeri gibiydi o an. O kadar zor şeylerdi ki… Anlatırken o anları tekrar tekrar yaşıyorum.

EŞKIYA FİLMİNDEKİ GİBİ YILDIZLARI SEYRETTİM

Hâlâ suyun içindeyiz, yüzmeye devam ediyorum. Telefonum cebimdeydi. Bir anda nehre atladığım için onları poşetleme şansım olmamıştı. Yüzmeye devam ediyorum, altımda eşofman gibi bir şey vardı.

Eşofman şişmeye başladı. Tam nehrin ortasına geldim, kulaç atıyorum, olmuyor, ilerleyemiyorum. Altımda ne varsa hepsini çıkardım.

Çantayı da bir koluma aldım, sırt üstü geri geri karşıya yüzmeye devam ettim. Sırt üstü yüzünce bir anda dolunay, gökyüzü ve yıldızlar beni Şener Şen’in oynadığı Eşkiya filmine götürdü. Polisler onu çatı katı gibi bir yerde kıstırıyorlardı. O da çatıya çıkıp gökyüzünü seyrediyordu.

Aynı sahneyi ben o anda nehirde yaşadım. Bir yandan ateş edecekler mi diye düşünüyorum, bir yandan özgürlüğüme gidiyorum, canımı kurtarıyorum, bir yandan yıldızları seyrediyorum.

Çok değişik bir andı. Trajikomik mi desem, nasıl ifade edeceğimi bilmiyorum.

BATAKLIĞA SAPLANDIM, VÜCUDUM KAN REVAN OLDU…


Kıyıya kadar ulaştım nihayet. Çıkmak için elimi atınca bu kez bataklığa saplandım. Orada korktum işte. Buraya kadar yüzdüm, bundan sonra batacağım herhalde, çıkamayacağım dedim. Sonra bir ağaç dalı buldum ve kendimi yukarıya doğru çektim.

Ağaç da dikenliymiş, ellerim paramparça oldu. Vücudumda çizilmedik yer kalmadı. Ama gözüm hiçbir şey görmüyordu. Acısını bile hissetmedim. O halde sudan çıktım. Üstümde başımda hiçbir şey yok. Neredeyse anadan doğma bir haldeydim. Üzerimi giyinmek aklımın ucundan geçmiyor.

Bir an önce oradan uzaklaşmaya bakıyorum. Askerler peşimizden gelir, beni geri götürürler diye düşünüyorum. O anda sağlıklı düşünme şansınız yok tabi.

Arkadaşım nerede, onu da bilmiyorum. Nehir ne kadar sürekledi, ne oldu? Öldü mü, kaldı mı? O sol taraftaydı, ben sağdan çıktım. Hemen tarlaların içine girdim, uzaklaşmaya çalıştım.

Yatay bir şekilde değil de, dikey bir şekilde yarım saat yürüdükten sonra çantamdaki kıyafetleri çıkarıp giydim. Poşetlemiştim onları. Üzerime bir şort, bir tişört geçirdim. Ayakkabımı giydim. Nerede olduğumu bilmiyorum tabi.

ÇOK ACIKMIŞTIM, KAVUN TARLASINDA KARNIMI DOYURDUM


Yanımda yiyecek yok, su yok, ışık zaten yok. Tarla yolunu takip ederek bir-iki saat kadar yürüdüm. O arada çok acıktım, susadım. Hava hafif aydınlanmaya başlayınca ayçiçek tarlalarına girdim. Çekirdek topladım, kavun tarlası vardı. Elimle kavunu parçalayıp yemeye başladım. O kadar acıkmıştım ki…

Bir süre daha yürüyünce bir koyun sürüsü gördüm. Bir çoban vardır diye o tarafa doğru yürümeye başladım, belki İngilizce konuşabiliriz, bana yolu tarif eder diye ümit ediyorum. Atina’ya gitmek istiyorum ama nasıl gideceğimi bilmiyorum.

KÖPEKLERLE KOVALAMACA

Tam adama yaklaştım, iki köpek çıktı karşıma ve beni kovalamaya başladılar. 2-3 dakika köpeklerden kaçtım, tarlalara daldım. Sürüden uzaklaşınca köpekler geri döndü.

Yürümeye devam ettim. Bir yerde Ülker paketleri gördüm. Benden önce buradan yürüyenler vardı, demek ki doğru yoldaydım. Bir tarlada bidonlara doldurulmuş su buldum.

İçemedim tabii ama vücudumdaki kanları, görebildiğim her yerdeki pislikleri temizlemeye çalıştım. Çantam zaten tamamen çamur.

Üstüm başım çamur. Biri beni görürse mülteci olduğumdan şüphelenemesin diye kendimce tedbir almaya çalışıyorum. Sonra yarım kalmış bir inşaat gördüm. Onun çatısına çıktım.

Etrafı gözetlemeye başladım. Saat yanılmıyorsam sabah 6.00 civarıydı. Yapının tepesinden anayol görünüyordu.

MAKEDONUM DEDİM AMA KEŞKE DEMESEYDİM

Anayola doğru giderken bir adamla karşılaştım. İngilizce nereli olduğumu sordu. Makedonum dedim, keşke demeseydim, sonradan öğrendiğime göre Makedonlarla araları kötüymüş.

‘Arap mısın’ diye sordu bu kez. ‘Yok’ dedim, bu sefer nesin, kimsin sen der gibi elini kolunu sallamaya başlayınca koşarak uzaklaştım yanından. İhbar etmesin diye kaçtım. Hedefim polise yakalanmadan, mülteci kampına girmeden Atina’ya ulaşmaktı.

Anayola doğru ilerlerken bir köyün içinden geçmem gerekti. Orada yaşlı bir amca ile karşılaştım. O anladı halimden. ‘Meriç’ten mi geçtin?’ diye sordu.

Arkadaşlarla kamp kurduğumuzu söyledim ama inanmadı. En son Türkiye’den geldiğimi söyledim, ‘Git polise teslim ol’ dedi. ‘Tamam, ben teslim olurum, ne tarafta yerleri’ diye sordum, gösterdi. Tabi ben oraya gitmedim.

Nihayetinde anayola çıktım, orada bir benzin istasyonu vardı. Yerlilerden çok yabancıların olduğu istasyonda Atina’ya nasıl gideceğimi sordum, söylediler ve gösterdikleri yöne doğru yürümeye başladım.

Bu arada üzerimde ne kimlik ne pasaport, hiçbir şey yok, polise denk gelsem götürecekler.

22 KİLOMETRE YÜRÜDÜM

Yolda yürürken yanımdan polis arabaları geçiyordu, pazar günüydü, tatil günü diye mi ilgilenmediler bilmiyorum, beni durduran olmadı. Otostop çekiyorum, kimse almıyor. Türk plakalı arabalar geliyor, onlara el sallıyorum, havaya zıplıyorum ama hiç ilgilenmiyorlar. Yaklaşık 5 saat yürüdüm.

Toplamda 22 km yol yürüdüm. Sonunda Dimetoka şehrine ulaştım. Fakat şehre varmadan yine bir benzinlik buldum, artık dayanacak gücüm kalmamıştı. 30 saattir uyumamıştım, açtım, susuzdum. Paramı poşete geçirip boynuma asmıştım.

Benzinliğe girdim. Herkes bana tip tip bakmaya başladı. Ne oldu, ne var ki bana bakıyorsunuz havasındayım ben. Kendimde bir acayiplik görmüyorum. Su, meyve suyu aldım.

Sonra tuvalete gittim. Aynaya bakınca boynumdan, V yakalı tişörtümün ucuna kadar komple çamur içindeyim. Orayı göremediğim için temizleyememişim. Ağustos’un 19’u, hava herhalde 40 derece filandı. Kurumuş çamurlar.

Komple boğazımı, boynumu, çantamı her yerimi temizlemeye başladım. Biraz kendime çeki düzen verdim.

Nihayetinde Dimetoka’nın girişine geldim. Orada bir Türk ile karşılaştım. Yunanistan’da yaşıyormuş. Biraz muhabbet ettik. Üstümü başımı perişan görünce o da ‘Meriç’ten mi geçtin?’ diye sordu.

Ona da arkadaşlara kamp kurarak Avrupa’yı gezdiğimizi söyledim. Şakalaşırken ayağım kaydı dere kenarında suya düştüm, dedim. Geziyorum deyince, ‘Burada Aleksandrapoli diye bir şehir var, istersen oraya geç. İzmir gibi, hem güzel mekanlar var’ dedi.

Nasıl gideceğimi sordum. Otobüs terminalinin yerini tarif etti. Saat 11’de terminale vardım. 11.50’de Selanik aktarmalı Atina’ya bir otobüs buldum.

SABAHA KADAR BANKTA UYUDUM

Yunanistan’a daha önce gelmiş arkadaşlarım vardı. Geçmeden önce onlarla irtibat halindeydim.

Bana demişlerdi ki, ‘otobüsün en arkasına bilet keserlerse bil ki mülteci olduğunu anlamışlardır ve polis kontrole geldiğinde zaten direkt en arkaya gidiyor ve orada oturanları alıp kampa götürüyorlar’ Benim biletimi de en arkaya kesmişlerdi. Yapacak bir şey yoktu.

Param kısıtlı, çıkıp gitme şansım yok. Nasip deyip otobüse bindim. Pazar günü olduğu için herhalde, herhangi bir polis çevirmesine denk gelmedim. Selanik’e vardım.

Oradan Atina’ya geçtiğimde saat gece 12 idi. Uyumayalı 48 saat olmuştu. Yolda insanlara telefonunuzu, Whatsup’ınızı kullanabilir miyim diye soruyorum. Tabi kimse kabul etmedi.

Kontürlü hatlara bakıyorum. Ankesörlü telefonlar var. Ama yurt dışına arama yapamıyorsunuz diyorlar. Nereye, nasıl gideceğimi bilmiyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. Yardım edebilecek kimse yok. Otobüs seferleri de bitmiş.

Vücudumun artık dayanacak hali kalmadı. Orada en köşede bir yere çekildim ve bankta sabah sekize kadar uyudum. O arada yanımdan polisler geçiyor ama artık yakalanırsam yapacak bir şey yok, yakalanırsam da yakalanayım, buraya kadar gelmişim diye düşünüyorum.

AİLEM BOĞULDUĞUMU ZANNETMİŞ

Sabah sekiz gibi uyandım. Hemen şehiriçi otobüsler için bir bilet aldım. Havaalanı-terminal arasında gidip gelen bir otobüse bindim. Bir metro istasyonu bulunca inerim diye düşünüyorum.

Metro istasyonunda indim içinde interneti olan Whatsapp işaretli bir kart aldım. Sonra Vodafone bayiinden de 80 Euro’ya telefon aldım. Direkt evdekileri aradım.

Eşim, annem ağlamaktan ne hale gelmişlerdi. Karşılıklı bayağı ağlaştık. Bir yandan da hayatta olduğumu öğrenince tarif edilemeyecek bir mutluluk yaşadılar. 6 kişilik ekipten dört arkadaşımız yakalanmıştı. Birinin araması yok diye serbest bırakmışlar, adli kontrolle.

Diğer üçü hâlâ hapiste. Bizden sonra oraya ceset arama ekibi gelmiş. Askerler tutuklanan arkadaşlarımızın ailelerine bizim için haber alınamadı demiş. Ailem beni boğuldu, öldü zannetmiş. Annem sinir krizi geçirecek duruma gelmiş…


NEHRE ATLAYAN ARKADAŞIMI KAMPTA BULDUM

Sonra Atina’da 1 aylık bir ev kiraladık. Meslekten tanıdığım daha önce Atina’ya gelen arkadaşlarım vardı. Evi, onların yardımı ile buldum. Birkaç hafta kendime gelemedim.

Bacaklarımın yaralarının geçmesini bekledim. Benimle geçen arkadaşımın hayatta olduğunu öğrendim. Polise yakalanmış, Yunanistan’da kamptaymış. 1 hafta 10 gün kampta kaldı. Sonra yanıma geldi. Bir buçuk ay beraber kaldık. Çocukluğumdan beri Hollanda’yı seviyorum ben.

Oraya gitmek istiyordum. Sahte bir kimlikle 30 Ekim 2018’de Belçika’ya geçtim, aynı gün hızlı trenle Hollanda’ya geçip iltica merkezine başvurdum.

HOLLANDALI YETKİLİLER YAŞADIKLARIMA İNANAMADI


Burada yol mülakatı yapıyorlar, nasıl geldiniz diye her şeyi soruyorlar. Beni dinleyen yetkililer inanamadılar anlattıklarıma. Hatta bunların kitabını yazın dediler. Yol mülakatında bile öyle bir tepkiyle karşılaştım.

Normalde 15 dakika sürüyor bu görüşmeler, benimki 1,5 saat sürdü. Bu arada beraber kaldığım arkadaşım da Hollanda’da. O benden bir hafta önce geldi.

Farklı kamplardayız ama yine burada buluştuk. 2,5-3 aydır Hollanda’dayım. Şimdi sürecimizin (iltica) sonuçlanmasını bekliyoruz.

Komiser Yardımcısı Emrah Büyüktaş, Hollanda Lahey Adalet Divanı önünde.
GERİYE DÖNME ŞANSIM OLSA MESLEĞİME DEVAM EDERDİM

Bu yaşananların sorumlusu devlet değil, devletimize küsme şansımız zaten yok. Devlet bir araçsa, hükümet bunu kullanan bir şoför. O şoför arabayı nereye götürürse araba da oraya gider. Ben devletime küs değilim, beni devletim büyüttü. Milli ve manevi değerlerimize zaten saygılıyız.

Küçüklüğümden beri polis olmak istiyordum. Beni bu hale getiren ve bunun sorumlusu sadece anti-demokratik hükümettir. Ben yine sevdiğim mesleği, hayalim olan mesleği yapmayı isterim. Ama bunca emek verdikten sonra bunların haksız yere başınıza gelmesi, mağdur duruma düşmeniz ve çok sevdiğiniz ülkenizden ayrılmanız tabi ki insana çok acı veriyor.

BU YAŞANANLAR BAŞKALARININ BAŞINA GELSE YARISI İNTİHAR EDER, YARISI İSYAN ÇIKARIR

Hatta bu yaşananları bazen arkadaşlarımızla aramızda konuşuyoruz. Diyoruz ki bu yaşananlar başkalarının başına gelse yarısı intihar eder yarısı da isyan çıkartır. Yani sadece biz değil bu kadar insan, yüzbinlerce kişi o kadar iyi insanlar ki, başkaları yaşasaydı bunları sağı solu yıkarlar, her yerde karışıklık çıkarırlardı. Yaşadıklarımız çok ağır, travmatik olaylar. Ama dediğim gibi ben bu durumun sorumlularından bu dünyada olur mu bilmiyorum ama öbür dünyada hakkımı alacağım.

YOLSUZLUK VE RÜŞVETLERİN ÖNÜNE GEÇMEYE ÇALIŞTIK

Biz hayalimizin peşinden koştuk. Her zaman polis olmak istedik. Bu ülkenin çok daha iyi yerlere gelmesinde bizim de katkımız olsun istedik. Elimizden geldiğince yolsuzlukların, rüşvetlerin önüne geçmeye çalıştık. Bulunduğumuz kurumda demokrasinin hukukun dışına çıkılmasına izin vermedik. Çıkanları da gereken adli mercilere bildirdik. Bizim bütün gayemiz buydu. Ülkemizin daha demokratik olması ve daha yaşanılabilir bir yer olmasıydı.

Şimdi Hollanda’ya geldim ve burada yaşıyorum. Hayatımı burada geçirmek istiyorum. İnsanlar çok iyiler, anlayışlılar. Bize zaten sinelerini açtılar. Elimden geldiğince bu ülkeye faydalı olmak istiyorum. Türkiye'den bazıları diyor ya, Hollanda ve Almanya bizi kıskanıyor diye. Keşke imkanları olsa da gelseler şuradaki ortamı, medeniyet seviyesini ve demokrasi seviyesini bir görseler.

Temenni ediyorum ki ülkemiz de inşallah ilerleyen süreçlerde bu demokratik ortam ve medeniyet seviyesi yakalanmış olur. Devletimize küs değiliz sadece bizi bu hale getirenlerden hakkımızı alacağız inşallah.

Allah her zaman haklının ve doğrunun yanındadır. Biz yanlış bir şey yapmadık. Dediğim gibi ben insanların haksız yere tutuklanmalarına şahit oldum ve bu insanların dosyalarının boş olduğunu gördüm. Bu insanların hakkı nasıl ödenecek bilmiyorum.

EMRAH BÜYÜKTAŞ HİKAYESİNİ ANLATIYOR: 

 https://www.youtube.com/watch?v=tP5tr6wteJ4

https://www.youtube.com/watch?v=sUodYbe5bww

https://www.youtube.com/watch?v=o3rgXlXMBBY

https://www.youtube.com/watch?v=H59zvDJ8cq0

https://www.youtube.com/watch?v=l-Cmtwv9lEA



5 Haziran 2019 Çarşamba

Cezaevi yollarındaki bir anneannenin Ramazan Bayramı

5 Haziran 2019
Halime Teyze, 5 küçük torununu, cezaevlerindeki anne ve babalarıyla görüştürmek için 3 gündür şehir şehir dolaştırıyor. Cezaevlerindeki anne ve babaların dramı başka, torunlarını o şehirden bu şehre getirip götüren anneannelerin dramı daha başka, içeride ya da dışarıda cezaevi yollarında büyüyen yeni neslin dramı ise bambaşka…

Ümmü-Ali Fışkınlı 4 torunlarıyla birlikte köydeki evlerinde.


Yaklaşık 800 bebek Ramazan Bayramını hapiste geçiriyor. Yüzlerce, belki binlerce çocuk ise anne babasından ayrı. Çocuklar için bayram anne-baba demek, hep birlikte olmak, ziyaretlere gitmek, yeni kıyafet almak, harçlık demek.

Son üç yıldır birçok aile için dini bayramlar eziyete dönüştü. Anne-babası tutuklu bulunan çocuklar, torun bakmak zorunda kalan, yaşını başını almış nineler otobüs terminallerinde, cezaevi yollarında perişan haldeler.

“Torunlarıma bakıyorum, bir de görüş günlerini kaçırmamak için İzmir-Adana arasında mekik dokuyoruz. Ömrümüz bu yaştan sonra cezaevi yollarında geçiyor” diyen Adanalı Halime Teyze’nin* (58) yol telaşı arife günü başladı.

5 torunuyla ilgilenmek zorunda kalan Halime Teyze’nin bir kızı İzmir’de, diğeri Mersin’de tutuklu. Damadı ise Kahramanmaraş’ta hapiste. Üç gün içinde Adana-Manisa-İzmir-Mersin-Kahramanmaraş arasında git gel yapacaklar. Hem de Ayşe Esra (7), Azra (7), Bahar (5), Yavuz Selim (3,5), Yağız Sinan (2) yaşlarındaki küçücük torunlarıyla birlikte.

Halime Teyze ve eşi, arife günü önce büyük kızının kızları; Azra ve Bahar’ı yanlarına alarak 12 saat süren yolculuktan sonra Manisa’ya vardılar. Bir gece burada, şu anda boş olan kızlarının evinde dinlendiler. Bu arada diğer torunları akrabalarına bıraktılar. Dün büyük kızının İzmir’deki açık görüşündeydiler. Bugün ise Mersin’de tutuklu bulunan ortanca kızının görüşüne yetişmeye çalışacaklar. Daha sonra torunlarını Kahramanmaraş’taki damatlarına götürecekler.

BÜYÜK KIZI 2,5 YILDIR CEZAEVİNDE

Halime Teyze’nin üç kızı var. Matematik öğretmeni olan en büyük kızı Pınar Güler (35) eşiyle birlikte Manisa’da yaşıyorken 28 Ekim 2016’da örgüt üyeliği bahane edilerek tutuklandı. Bir mesai arkadaşı “Bu da onlardan” diye ihbar ettiği için 2,5 yıldır İzmir Şakran Cezaevi’nde tutuklu.

Pınar Güler, çocukları ve yeğenleriyle Şakran Cezaevinde.
Selçuk Üniversitesi’nden mezun olan Pınar Güler’in eşi, yurt dışında bulunduğundan Azra’ya ve Bahar’a anneanne bakıyor. Halime Teyze, kızı tutuklanınca Adana’daki evini bırakıp Manisa’ya yerleşmiş. Manisa’dan İzmir’e gidip gelmek daha kolay olur hem de çocuklar annelerini görürler diye.

6 ay öncesine kadar bu şekilde idare etmişler. 25 Aralık 2018’de ortanca kızı Derya Gül ve üç gün sonra da onun eşi Mustafa Gül tutuklanınca iyi kötü kurdukları bu düzen de alt üst olmuş. Manisa’dan tekrar Adana’ya dönmek zorunda kalmışlar. Çünkü üç çocuğu bulunan Derya Gül (33), Mersin Tarsus Cezaevi’nde tutuklu. Eşini ise Kahramanmaraş’a göndermişler.

Derya Gül’ün büyük kızı Ayşe Esra 7 yaşında. Diğer ufaklar Yavuz Selim (3,5) ve Yağız Sinan (2) dönüşümlü olarak annelerinin yanına gidiyorlar.










DOĞUMDA POLİS KAPISINDA BEKLEMİŞTİ

Derya Gül’ü, 24 Temmuz 2017’de hastane odasında ve kapısında çekilen aşağıdaki fotoğrafla hatırlayacaksınız. Adana Avrupa Hospital Hastanesinde sezaryen ile doğum yapan Derya Gül’ü polisler gözaltına almak için doğumhane kapısında beklemişti. O gün şimdi Tarsus Cezaevi’nde bulunan Yağız Sinan’ın doğum günüydü. Ta doğumhane kapısında başlayan, cezaevi yollarında ve hapiste hayatına devam eden bu dönemin sembolü olacak bebeklerinden biri Yağız Sinan.

Halime Teyze o anları şöyle anlatıyor: “Doğum için hastaneye gittik, kaydı yaptırdık, odamıza çıktık. Beş dakika sonra arkamızdan polisler geldi. Ve bize o kadar sert davrandılar ki, neye uğradığımızı şaşırdık. Doğum yapana kadar kapıda 2-3 polis bekledi. Sonra kızımı odaya aldılar, yine kapısına tekrar polis koydular. Biz hastaneden çıkana kadar beklediler. Bir gün sonra o halde, sezaryen ile doğum yapmış kadını mahkemeye götürdüler.”



Derya Gül ve Yağız Sinan o gün şanslıydı. Tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldılar. Bu süreçte mahkeme devam etti ve Derya Gül, 2. duruşmada üyelikten 6 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırıldı. İstinaf Mahkemesi kararı onaylayınca da 6 ay önce oğullarıyla birlikte hala devam eden cezaevi süreci başladı.

Yağız Sinan sadece 2 yaşında…
Torun sevmekten torun bakma duruma geçen Halime Teyze, “Derya’nın tutuklandığını duyunca Manisa’dan yola çıktık. Kış günüydü. 5 saat yolda, karda kaldık. Düşünebiliyor musunuz, iki çocukla arabanın içinde sabahladık. Eşim artık çok yoruldu, 62 yaşında var, araba kullanamıyor. Otobüs tercih ediyoruz. Yol 12-13 saat sürüyor. Çocukları indir bindir, tuvaletleri geliyor. Kolay değil” diyor.

ÜMMÜ TEYZE İLE ALİ AMCANIN ÇİLESİ 2,5 YILDIR SÜRÜYOR





Kızı ve damadı tutuklu olan Denizlili Ümmü-Ali Fışkınlı’nın da çilesi aynı. 2,5 yıldır 4 torunlarına bakan Ümmü Teyze ile Ali Amca cuma günü Afyon’a, pazar günü de İzmir’e gidecekler.

28 Temmuz 2016’da tutuklanan kız Kamile ile damadı Ali Tüter’in 4 çocukları var. Çocukları Ömer 13, Nihal 9, Bilal 8, Fatma Nur 4,5 yaşında. Kamile Tüter İzmir Şakran’da, Ali Tüter Afyon Cezaevi’nde tutuklu.

Ömer, Nihal, Bilal, Fatma Nur Tüter, yaklaşık 3 yıldır anne babalarından ayrı.


Emekli maaşlarıyla Tavas Akıncılar Köyü’nde yaşayan Fışkınlı ailesi zaten 4 çocuk büyütüp okutmuşlar. Şimdi 60’lı yaşlarını sürüyorlar. Ümmü Teyze diyor ki, “Bizim dört çocuğumuz vardı. Büyüttük, okuttuk, evlendirdik, yerlerini yurtlarını yaptık. Yuvadan uçup gittiler. Onların yerine şimdi 4 çocuk daha geldi. Biz yaşlıyız, sakinlik istiyoruz. Onlar da çocuk, oynamak istiyorlar. Böyle bir dünya telaşının içindeyiz.”

Ali Fışkınlı derdini mütevazı cümlelerle dile getiriyor: “Hamdolsun iyiyiz. Emekli maaşıyla idare ediyoruz, çocuklarla uğraşıyoruz. Kızım ve damadım ifade verip döneceğiz diye gittiler, kendi ayaklarıyla teslim oldular. Kaç bayram böyle geçti, anne babanın yokluğuna ne kadar alışılırsa onlar da alıştılar işte, çocukların boynu bükük” .

Kamile Tüter çocuklarıyla birlikte bir açık görüşte, 2017.




KAÇ BAYRAM DAHA?

Derya Gül 6 yıl 3 ay, eşi Mustafa Gül 7,5 yıl, Pınar Güler ise 7 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Dosyaları Yargıtay’da bulunan Kamile ve Ali Tüter’e ise 9 yıl ceza verdiler. Yani daha kim bilir kaç bayram daha çocuklarından ayrı kalacaklar.

Cezaevi yollarında büyüyen, maddi manevi yıpratılan bu çocukların yaşadıkları acılar, sıkıntılar defalarca dile getirilmesine, TBMM İnsan Hakları Komisyonu Üyesi, HDP Kocaeli Milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu tarafından pek çok kez önerge verilmesi rağmen, anne babadan birinin tutuksuz yargılanmasını bırakın, aynı şehre nakli dahi yapılmıyor. İçeride ya da dışarıda fark etmiyor, cezaevi yollarında büyüyen bir nesil geliyor.

Burası Şakran Cezaevi, Pınar Güler’in bulunduğu koğuş. Üst katta yatakhaneler var, alta katta çocuklar oyun oynuyor. Güler’in küçük kızı Bahar (ortada, gri tişörtlü) ve cezaevindeki diğer arkadaşları.



* Halime Teyze’nin adı isteği üzerine değiştirilmiştir.

3 Haziran 2019 Pazartesi

Orhan Kemal’in 12 yıl yaşadığı evde tabela krizi

3 Haziran 2019 
Orhan Kemal'in 12 yıl yaşadığı ve şu anda metruk halde bulunan Cibali'deki evinin kapısındaki tabela ile ilgili bir kriz çıktı. Fatih Belediyesi'nin konuyla ilgilenmediğini belirten Kemal'in oğlu Işık Öğütçü, aylardır uğraşarak çözdüğü sorunu bugün Facebook hesabından duyurdu.



Türk edebiyatının değerli kalemlerinden Orhan Kemal'in (Mehmet Raşit Öğütçü) 1954'te ailesiyle birlikte yerleştiği ve birçok romanını yazdığı Unkapanı'ndaki konağın kapısında yer alan tabela geçtiğimiz şubat ayında söküldü.


Kimin tarafından söküldüğü bilinmeyen tabela ile ilgili Orhan Kemal'in en küçük oğlu Işık Öğütçü aylardır uğraşıyordu. "Orhan Kemal 1954-1966 yıllarında bu evde yaşamıştır" yazan tabela dün yerine asıldı.

Fatih Belediyesi’ne tabelanın yerine konulması için yapılan müracaatlar sonuç vermeyince, Orhan Kemal’in okurları ve semt sakinleri bir tabela hazırlayarak Kemal'in ölüm yıl dönümü olan 2 Haziran saat 17.00'de evin önünde buluştu ve tabelayı yerine astı.



Fakat orada da bir engelleme ile karşılaştıklarını ifade eden Öğütçü, "Kim veya kimler tarafından organize edildiği bilinmeyen provakasyon amaçlı bir araç, engelleme amacıyla tabela asılacak olan evin önüne park ettirilmiş, tüm ricalara cevap vermeyerek arabayı oradan kaldırmayı reddetti. Daha sonra bu şahıs tabela konulması sırasında sesli bir şekilde söylenmeye başlayarak orada bulunan kitleyi kışkırtmayı denedi. Ama sonunda tabela yerine konuldu" dedi.

"ŞU AN TABELA YERİNDE DURUYOR MU BİLMİYORUM" 

Daha önce iki kez daha tabelanın başına iş geldiğini söyleyen Işık Öğütçü, kimlerin neden rahatsız olduğuna dair bir şey bilmediğini söyleyerek şöyle devam etti:

"Ne söylesem komplo teorisi olur. Bilemiyorum. İlgiden kiracı mı rahatsız yoksa oradaki insanlardan mı kaynaklanıyor bilmiyorum. İlk tabelayı boyamışlardı. Sonra Fatih Belediyesi bir tabela koydu. O da yok edildi. Ben bizzat belediye ile konuştum. Bir sonuç alamadım. Sonunda kitapseverler böyle bir inisiyatif alarak tabelayı koymak istediler.

O minibüs gelirken biz bekleyenlerin üzerine hızlı bir şekilde geldi. Döndü. Ben rica ettim. Yarım saat kapının önünde tabela takılacak dedim. Gözlerinde sevgi yoktu. Nefret dolu bir şekilde ben arabayı oraya bırakacağım dedi ve gitti. Ama sanırım bıraktığı yeri gözlüyordu ki, gençler tabelayı takarken ortaya çıktı. Arabayı çekeyim demedi. Özel bir zevk alıyordu. Gençler arabaya yaslanınca oradan bağırmaya başladı. Yani işi tahrik edip orada başka olaylara neden olacaktı. Biri veya birileri bu işi organize etmişti. Sonra oradan ayrıldık. Şu an tabela duruyor mu bilmiyorum."

Tabela sorunuyla ilgili Cihangir'deki Orhan Kemal Kültür Merkezi'nden yapılan açıklamanın tam metni şöyle:

Orhan Kemal’in Unkapanı’nda 1954-1966 yılları arasında oturduğu evin üzerindeki anı tabelası şubat ayında bilinmeyen bir şekilde ortadan kaybolmuştur. Fatih Belediyesi’ne tabelanın yerine konulması için yapılan pek çok kez hatırlatmalar da sonuç vermeyince, Orhan Kemal’in okurları ve semt sakinleri bir tabela hazırlayarak ölüm yıl dönümü olan 2 Haziran’da oturduğu eve tabelanın konulması için saat 17.00 de evin önünde buluşmuşlardır.


Fakat kim veya kimler tarafından organize edildiği bilinmeyen provakasyon amaçlı bir araç, engelleme amacıyla tabela asılacak olan evin önüne park ettirilmiş, tüm ricalara cevap vermeyerek arabayı oradan kaldırmayı reddetmiştir. Daha sonra bu şahıs tabela konulması sırasında sesli bir şekilde söylenmeye başlayarak orada bulunan kitleyi kışkırtmayı denemiştir. Ama sonunda tabela yerine konulmuştur.

Orhan Kemal, o semtin insanlarını kitaplarında ölümsüzleştirdiği halde yüzünde sevgi pırıltısı olmayan birilerinin bu türlü kışkırtmalarına en iyi cevabı yine kitaplarındaki insan sevgisiyle verecektir. Sanattan ve kültürden anlamayan insanların yetişmesini amaçlayan kendini vazgeçilmez sayan düşüncenin bir gün büyük insanlık sevgisinin çağlayanında yok olup gidecekleri kesindir.



GIRTLAĞIMA KADAR BORÇ İÇİNDEYİM

Orhan Kemal ve eşi Nuriye Öğütçü 1954 yılında bu eve taşındılar. Işık Öğütçü bu evde doğdu. Diğer çocukları Yıldız, Nazım ve Kemali Adana'da dünyaya gelmişti.

Orhan Kemal, Bereketli Topraklar Üzerine, 72. Koğuş, Baba Evi, Murtaza ve daha birçok eserini yatak, kitaplık ve daktilodan ibaret olan bu mütevazı odada yazdı.

Eserlerini Cağaloğlu'na götürerek yayınevlerine satan ve bu şekilde evini geçindiren Kemal, 1963'te şöyle demişti:

"Gırtlağıma kadar borç içindeyim. Oysa İstanbul'un çok alçak gönüllü semtlerinden birinde çok ama çok alçak gönüllü bir hayat yaşıyorum. Buna karşılık gittikçe bindiren bir borç yükünün altından kurtulamıyorum." (Orhan Kemal, Yelken, 1963)

SABAH 4'TE ÇALIŞMAYA BAŞLARDI

19 Mayıs 2006'da hayatını kaybeden Orhan Kemal'in eşi Nuriye Öğütçü evle ilgili anılarını şöyle anlatmıştı: "Sabah 4'te kalkar, yediye sekize kadar çalışırdı. Kendi odası ayrıydı. Daktilo seslerini hep duyuyordum. Durmadan devamlı yazardı."

YAZARINA SAHİP ÇIKAMAYAN İKTİDAR, TABELA İLE GEÇİNEMEYEN TOPLUM

Orhan Kemal'in Unkapanı'nda yaşadığı ev yıllarca bir müzeye dönüştürülemedi. 17 yıldır iktidarda olan Adalet ve Kalkınma Partisi, 'kültür iktidarı' kuramadığından yakınıp duruyor, sanat dünyası ve sanatçıyla geçinemeyen bir iktidar olarak tarihteki yerini alıyor.

Öte yandan kiracı mı yoksa Unkapanı sakinleri artık bilinmiyor, her kimse evin kapısındaki tabelaya takmışlar. Ya söküyorlar ya da boyuyorlar. Yazarına sahip çıkamayan bir iktidar varken, tabela ile bile geçinemeyen bir toplum olması normal...


1 Haziran 2019 Cumartesi

Bekir Bozdağ’ın okusun diye elinden tuttuğu hemşehrisi 3 çocuğuyla cezaevinde

1 Haziran 2019
AKP iktidarında Başbakan Yardımcılığı ve Adalet Bakanlığı yapan Bekir Bozdağ'ın, okusun diye elinden tuttuğu hemşehrisi Yozgatlı Nazlı Çatpınar (33) üç çocuğuyla birlikte cezaevinde tutuklu.



2 Mart 2019'da tutuklanan Nazlı Çatpınar yaklaşık üç aydır 3 çocuğuyla birlikte Düzce T Tipi Kapalı Cezaevi'nde bulunuyor. Çocuklardan en küçükleri Ali Asaf (1,5) sürekli annesinin yanında.

İlk 15 gün, dede ve babaannelerinin ilgilendiği Osman Bahadır (5) ve Ömer Mahir (3,5) ise dönüşümlü olarak ayda 2-3 günlüğüne annelerinin yanına bırakılıyor.



SAVCI TAHLİYESİNE İSTEMESİNE RAĞMEN... 

Eşi Fuat Alperen Çatpınar (34) ile birlikte Zonguldak Ereğli'deki evlerinde gözaltına alınan ve Zonguldak Beycuma Cezaevi'nde 1 gün gözaltında kaldıktan sonra Düzce'ye sevk edilen Çatpınar çiftinin, ilk mahkemesi üç gün arayla Nisan 2019'un sonunda yapıldı. Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesi, Nazlı Çatpınar'a ilk duruşmada örgüt üyeliğinden 8 yıl 1 ay hapis cezası verdi.



Çocukları nedeniyle savcı tahliyesini istese de hakim heyeti 2'ye 1 oy çokluğuyla Nazlı Çatpınar'ın tutukluluğunun devamına karar verdi. Dosyası şu an İstinaf Mahkemesi'nde. İtiraz edilen tutukluluk kararının mahkemesi Samsun Bölge Adliye Mahkemesinde görülecek.

Aynı sebepten tutuklu olan eşi Fuat Alperen Çatpınar'ın yargılanması ise devam ediyor. İkinci duruşması 12 Haziran 2019'a ertelendi.

"TORUNLARIMIZ ANNEMİZİ ÖZLEDİK DEYİNCE MECBUREN CEZAEVİNE  BIRAKTIK"

Oğulları ve gelinleri cezaevine girince üç torunlarıyla ilgilenmek zorunda kalan Nurten-Osman Çatpınar çifti, bu süreçte çok yıprandıklarını ve mağdur edildiklerini söylüyor. Karadeniz Ereğli Demir Çelik Fabrikası'ndan emekli olan dede ve evhanımı babaanne yaşadıklarını anlattı:


Osman Çatpınar (Dede): Her şeyin bittiği yerdeyiz. Çocuklar annemi, babamı özledik deyince ne yapacağımızı bilmiyoruz. Eşim 8, ben 6 kilo verdim bu süreçte. Gece ateşleniyorlar, bronşit olmuşlar, 6'şer kez çocukları doktora götürdük, acile. Kreşe gönderelim dedik. Gitmek istemiyorlar. Ana kuzusundan ayrılır mı, daha 18 aylık bebek. Geliyor babaannelerine sarılıp annemi özledik diyorlar. Ne cevap vereceğimizi bilemiyoruz. Buna hangi insan dayanır!

"BEKİR BOZDAĞ OKUSUN DİYE GELİNİMİN ELİNDEN TUTTU"



Gelinim liseyi Yozgat Boğazlıyan'da bitiriyor. Evleri bin nüfuslu Çakmaklı beldesinde. Taşımalı eğitimle gidip geliyor liseye. Üniversite sınavını dershaneye gitmeden kendisi çalışıp kazanıyor. O zaman Yozgat'ta serbest avukatlık yapan Bekir Bozdağ, gelinimi ve kazanan diğer öğrencileri eski Çorum belediye başkanının hanımına teslim ediyor. Okumalarına yardımcı olsunlar diye. 

Gelinim Çorum'da hem okuyor, hem özel bir yurtta çalışıyor. Mahkemede kendini savunamadı bile. Sadece beş senedir çalışmıyorum, evimde çocuklarıma bakıyorum diyebildi. Hiç konuşma fırsatı vermeden 8 yıl 1 ay ceza. Ya adam mı öldürdü? Savcı üç çocuğu olduğu için tahliyesini istemesine rağmen etmediler. Yetkililere sesleniyorum, bu haksızlıklara bir çözüm bulunsun.

Çocukları annelerine bırakıyoruz, üç gün sonra tekrar alamaya gidiyoruz. 63 yaşındayım. Zor gidip geliyorum dayanamıyorum. Keşke bunları Cumhurbaşkanımızın hanımına, çoluğuna çocuğuna anlatabilsem. Onlar da nihayetinde anne baba değil mi. Benim çocuklarım terörist değildir.

"ALİ ASAF CEZAEVİNDE İĞNE YUTTU"
Nurten Çatpınar (Babaanne): Torunlarımın hepsi çok küçük. Üçünün de anneye ihtiyaçları var. Ben bakmaya çalışıyorum ama ne kadar yetebilirim. İki buçuk aydır getir götür yapıyoruz. İlk etapta üçünü yanıma aldım, ama bakamadım. En küçüğü özellikle kucak bebeği. Öbürleri annelerini soruyor, istiyor. O zaman gelinim en ufağını yanıma alayım dedi. Aşı zamanlarında geri aldık. Zaman zaman büyüklerini de götürüyoruz. Ama üçüne orada nasıl baksın. Her şeyden mahrum bir ortam.

Çocuklar her hafta anneme ne zaman gideceğiz diye soruyorlar. Annelerinin orada çalıştığını söyledik. Annemizi özlüyoruz dediklerinde çaresiz kalıyoruz. En küçüğü orada toplu iğne yutmuş. Doktora götürülmüş, hamd olsun bir şey çıkmamış ama illa ki ortamdan etkileniyorlar. Üzülüyorum keşke hepsine bakabilsem ama yapamıyorum. Çocuğun yeri annesinin kucağı.

2014'TEN İTİBAREN EVİNDE ÇOCUKLARINA BAKIYORDU

Çorum Hitit Üniversitesi'nde okurken tanışan Nazlı-Fuat Alperen Çatpınar çifti 2013'te evlendiler. İşletme mezunu olan Nazlı Çatpınar, 2014'e kadar Çorum'da özel bir yurtta çalışıyordu. Makine Mühendisi Fuat Alperen Çatpınar da özel bir dershanede rehber öğretmendi.

Evlendikten sonra peş peşe iki çocuğu olan Nazlı Çatpınar, 15 Temmuz 2016'dan iki yıl önce çalışmayı bırakmasına, evde çocuklarına bakıyor olmasına rağmen, tanık ifadelerinde adı geçtiği için 'örgüt üyesi' ilan edildi ve hakkında yakalama kararı çıkartıldı.

"ÇOCUKLARIM CEZAEVİNDE SIK SIK HASTALANIYOR"


Türkiye, 1, 3 ve 5 yaşındaki çocuklarıyla cezaevinde yaşamak zorunda bırakılan Çatpınar ailesinin dramını Fuat Alperen Çatpınar'ın, TBMM İnsan Hakları Komisyonu Üyesi, HDP Kocaeli Milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu'na yazdığı 20 Mayıs 2019 tarihli mektupla öğrendi.



Mektubuna durumlarını anlatarak başlayan Çatpınar,
"02.03.2019 tarihinde silahlı terör örgütüne üye olma suçundan Zonguldak Ereğli'deki evimden eşimle birlikte gözaltına alındık. 1 gün Ereğli Emniyet Müdürlüğü'nde gözaltında kaldıktan sonra tutuklandık. Şu an Düzce T Tipi Kapalı Cezaevi'ndeyiz. Eşim Nazlı Çatpınar D-4 koğuşunda 3 çocuğum ile birlikte kalmaktadır. Ben B-6 koğuşunda kalmaktayız" diye yazdı.



30 Nisan 2019'da görülen ilk mahkemede eşine ceza verildiğini ifade eden Çatpınar şöyle devam etti:

"Eşim ilk çocuğum doğduktan sonra (2014) hiçbir yerde çalışmamıştır. Kaldı ki 1, 3, 5 yaşlarında üç çocuğu olan bir anne nasıl terör örgütü üyesi olabilir. Anne ve babası tutuklu olan çocuklar nasıl sağlıklı büyüyebilir. Çocuklarım için cezaevi şartları çok uygun değil ve çocuklarım cezaevinde sık sık hastalanmaktadır. Büyük oğlum Osman Bahadır'a gelişme geriliği teşhisi konmuş, tedavisi cezaevi şartlarında mümkün olmamaktadır ve psikolojik olarak sıkıntı çekmektedirler.

Hayatımda elime silah dahi almamış olmakla birlikte, çocuklarıma oyuncak silah dahi almamış biriyim. Adli sicil kaydımız tertemiz olmakla birlikte bugüne kadar kavga dahi etmemiş, hatta kimseyle tartışmamış biriyim."

"SAKLANACAK VE SAKLAYACAK HİÇBİR SUÇ İŞLEMEDİK"
Mektubunda, bir yere kaçma şüphesi bulunmadıklarını vurgulayan Çatpınar,

"2016 Ağustos ayından itibaren Zonguldak Ereğli'de ikamet ediyoruz. 2016 Aralık ayında beri eşim ve benim hakkımda yakalama kararı olduğunu gözaltına alınınca öğrendik. Mart 2017'de ben Ereğli Devlet Hastanesi'nde apandist ameliyatı oldum. 2 Kasım 2017 tarihinde 3. oğlum sezeryan ile dünyaya geldi. Eşim iki gün devlet hastanesinde yattı. Oğlumun kimliğini nüfus müdürlüğüne giderek eşimle birlikte çıkardık.

3 oğlumun da aşı ve izlenimlerini kayıtlı olduğumuz Ereğli'deki sağlık ocağında yaptırdık. Aile bireylerimiz gerekli durumlarda devlet hastanelerinde tedavilerini oldular. Eşimle beraber halk eğitim merkezinde meslek edindirme kurslarına katılarak sertifikamızı almaya hak kazandık. 2017 yılında iş bulma kurumu vasıtasıyla iki ay boyunca salid works kursuna katıldım. İş Kur günlük ücreti üzerinden Ziraat Bankası'na benim adıma para yatırıldı ve sigortam ödendi.

Tüm bu eylemler hiçbir zaman kaçma şüphem olmadığını göstermekte ve hayatımıza devam ettiğimizin göstergesidir. Kaldı ki eve gelen polislere cihazlarımın şifresini vermeme hakkım olmasına rağmen şifresini kendim verdim. Saklanacak ve saklayacak hiçbir suç işlemedik" ifadelerini kullandı ve en azından eşinin tahliye edilmesi konusunda yardım istedi.

Çatpınar aynı ifadelerini son mahkemesinde de beyan ederek tutuksuz yargılanmak istediğini belirtmişti.

AİLECE TUTUKLULARIN SAYISI ARTIYOR

Türkiye'de tutuklu bulunan pek çok çekirdek aile var. Çatpınar ailesiyle birlikte, bunlara bir yenisi daha eklenmiş oldu. Sercan-Zeynep Zeyfeoğlu ve oğulları Hakan (2,5), Osmaniye Cezaevi'nde. Zinnet-Babahan Kaya ve oğulları Bedirhan Halim (2), Balıkesir Burhaniye Cezaevi'nde. Fatma-Ersin Urunga ve kızları Selma Betül (2), Tarsus Cezaevinde halen tutuklu.




30 Mayıs 2019 Perşembe

Cezaevinde akıl sağlığını kaybeden öğretmen Harun Karateke yine Bakırköy’e yatırılamadı

30 Mayıs 2019 
Cezaevinde akıl sağlığını kaybeden, Bakırköy’de yer yok diye geri hapishaneye gönderilen öğretmen Harun Karateke, dün tekrar Bakırköy’e gönderildi, tekrar yer yok dendi.

Cezaevinde akıl sağlığı kaybeden Harun Karateke, durumu ciddi olmasına rağmen yer yok diye iki haftadır hastaneye yatırılamıyor. 8 aydır bulunduğu Bolu T Tipi Cezaevi yönetimi tarafından dün ikinci kez Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’ne götürülen Karateke, yer yok diye, tekrar cezaevine götürüldü. İki haftada aynı durum ikinci kez gerçekleşti.

5275 Sayılı Ceza İnfaz Kanunu’na göre hasta tutuklularla ilgili maddeler açık olmasına rağmen genç öğretmen Harun Karateke, tedavisine başlanması gerekirken sürgün gibi yollarda gezdiriliyor.

TEDAVİYE BAŞLANSA DÜZELECEK GİBİ AMA…

Cezaevi Savcılığı’ndan ellerine bugün bir dilekçenin ulaştığını ve doktor kurulu ile Adli Tıp raporlarının Ramazan Bayramı’ndan sonrasına kaldığını söyleyen ablası Sümeyra Karateke Çetin: “Bugün (30 Mayıs 2019) telefon görüşmemiz vardı Harun ile. İstanbul’a gittiğinin farkındaydı ama anlattıkları doğru mu orasını bilmiyorum. Verdiği cevaplar çocuk gibi hemen üzülüyor, hemen mutlu oluyor. Biraz daha iyiydi ama. İlk defa salı günkü açık görüşte 45 dakika kaldı yanımızda. Aslında tedavisine başlansa düzelecek gibi ama düzeni yok. Bugün revirden savcının dilekçesi geldi. Bayramdan sonraki pazartesi rapor için uğraşacağız diyorlar. Kardeşim hastalanalı 1 ay oldu bugün. Doktor raporlarının bitmesi daha 15 gün sürermiş, sonra Adli Tıp süreci.. Yani bir ay daha önümüzde bizi bekleyen bir süreç var. Eğer Adli Tıp onaylarsa tahliye edilebilecek kardeşim. Durumu ortada ama ne olacağını bilmiyoruz” dedi.



28 Mayıs 2019 Salı

Genç öğretmen cezaevinde akıl sağlığını kaybetti, Bakırköy’de yer yok diye koğuşuna geri götürüldü

28 Mayıs 2019 
İki yıldır tutuklu bulunan ve üç kez cezaevi değiştirilen İngilizce öğretmeni Harun Karateke akıl sağlığını kaybetti. Bakırköy'de yer yok diye koğuşuna geri götürülen, kendini duvarlara çarpan, ailesini tanımayan ve 3 yaşında bir çocuk gibi konuşan genç öğretmenin hazin hikayesi...


Cemaat soruşturmaları kapsamında Mart 2017'de tutuklanan ve üyelikten 7,5 yıl hapis cezasına çarptırılan Harun Karateke (27), cezaevinde akıl sağlığını kaybetti. Önce Bipolar teşhisi konulan Karateke'ye, geçen hafta Bolu Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde şizofren teşhisi konuldu.

8 aydır Bolu T Tipi Kapalı Cezaevi'nde bulunan Karateke, cezaevi yönetimi tarafından 20 Mayıs 2019 pazartesi günü Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne götürüldü. Hastanede yer olmadığı için aynı gün akşam cezaevine geri getirildi.

Bu hafta tekrar Bakırköy'e sevk edilmesi beklenen gencecik bir öğretmen, sağlık durumu ortadayken tahliye edilmek yerine, iki yıldır cezaevi aracının içinde oradan oraya dolaştırılıyor.

CİMER'E, SAVCILIĞA DİLEKÇE VERDİK

Üniversiteden yeni mezun olan ve çok kısa bir süre öğretmenlik yaptıktan sonra tutuklanan Harun Karateke'nin ailesi oldukça endişeli. Ablası Sümeyra Karateke Çetin, doğru ve sağlıklı bilgi alamadıklarını, herkesin başka bir şey söylediğini ifade etti ve "Geçen hafta Cezaevi Savcılığı'na dilekçe verdik. Kardeşimin akli dengesinin yerinde olmadığını, kendine, etrafına zarar verdiğini, tedavi edilmesi gerektiğini belirttik. İşlemlere hemen başlarız dediler. 21 Mayıs Salı günü için de size haber veririz dediler. Ama herhangi bir gelişme olmadı. CİMER'e de dilekçe verdik" dedi.

2014'te Konya Erbakan Üniversitesi İngilizce Öğretmenliğini bitiren Kareteke, bir yıl KPSS'ye hazırlandı. Bu süreçte 'AKP tarafından kapatılmayan' özel bir okulda öğretmenlik yaptı. 2017 Ocak ayında askere gittiğinde tutuklandı. 100 kişinin ismini veren bir tanığın ifadesinde adı geçtiği için tutuklanan Karateke, 400 kişiyle birlikte Konya Çatı Davası'nda yargılanıyordu.

Harun Karateke, cezaevine girmeden önce, 25 yaşındayken.



Karateke, Konya 9. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından, Meram ilçesindeki Fatih Sultan Mehmet Spor Salonu'nda, Nisan 2018'de görülen son duruşmada kendini şöyle savunmuştu:

"Ben ByLock kullanmadım. ByLock raporlarının çelişkili olduğunu düşünüyorum. Cumhuriyet Savcılığından gelen ilk raporda ByLock tespit edilemediği belirtilmişken, ilgili mütalaada aksi yönde ifadeler yer alıyor." Genç öğretmenin dosyası şu an İstinaf Mahkemesi'nde.

Üç yaşında bir çocuk gibi konuşan, kendine zarar verebilen Harun Karateke, görüş günlerinde yanına oturan ailesini fark etmiyor.

Eşi Süleyman Çetin'in kardeşiyle aynı cezaevinde bulunduğunu ve iç görüş yaptıklarını belirten Sümeyra Karateke Çetin, "En son geçen cuma görüşmüşler. Moralimizi bozmamak için bize daha iyi olduğunu söylüyor. Yarım saat konuşmuşlar. Tarihi sormuş Harun, Ramazan'ın kaçındayız demiş. Dün revirden bilgi aldık, her gün iğne yapıp ilaç verdiklerini söylediler." ifadelerini kullandı.

Süleyman-Sümeyra Çetin ve oğulları, Bolu T Tipi Cezaevi.



HER ŞEY ÜST ÜSTE GELDİ

Bolu T Tipi Kapalı Cezaevine sevk edildikten sonra sağlık durumu biraz düzelen Harun Karateke'nin son bir ayda, birdenbire akıl sağlığını yitirmesine en büyük etken, aile olarak yaşadıkları sıkıntılar ve hastalığının başladığı yer olan Konya Cezaevi'nin ağır şartları gösteriliyor.

35 yıllık evli olan, ev hanımı Hatice ile emekli Veli Karateke'nin 4 çocuğu bulunuyor. Raziye (32), Hüseyin (30), Sümeyra (28) ve Harun (27). Çekirdek ailede 6 kişi, dayıların da bulunduğu geniş ailede 14 kişi, hiçbir hukuki dayanağı olmayan nedenlerle soruşturma geçirmiş. Baba Veli Karateke de bir süre cezaevinde kalmış. Kendisi de matematik öğretmeni olan Sümeyra Karateke Çetin ailece yaşadıklarını şöyle anlattı:

Hatice-Veli Karateke'nin Sümeyra ve Harun dışında 2 çocuğu daha bulunuyor.






KARDEŞİM HASSAS BİRİ, BİZE HEP DESTEK OLURDU

Kardeşim iyi olduğu zamanlarda bize destek olurdu. Hassas bir kişiliği var. Ama her şey üst üste geldi. 24 Nisan 2019'da benim mahkemem bitti, abimin mahkemesi başladı. Abim benim mahkememden birkaç gün önce iki gözaltına alındı. Malatya Turgut Özal Üniversitesi'nde asistandı abim. Yüksel lisansını bitirmiş, doktoraya başlamıştı.

ABİMİN ÜZERİNE FABRİKA CAMI DEVRİLDİ

Üniversite kapatılınca işsiz kaldı. Bir fabrikada iş buldu ama orada üzerine fabrika camı devrildi. Omurgası kırıldı. Ameliyat oldu, platin ve vida takıldı, 6 ay yattı ancak bu kadar toparlayabildi. Şimdi iyi ama bir işte çalışamıyor. Doktoru, ağrılar ara ara olur, dinlenmen gerekiyor, ömür boyu çekebilirsin dedi. Abimin kazası üniversite kapanıp işsiz kaldığı için oldu biraz da. O kazadan sağ çıkmasının bir mucize olduğunu söylüyorlar.

Ben de 2016'dan beri işsizim. Eşimle birlikte aynı okulda matematik öğretmeniydik. Ama ben çocuktan dolayı ara ara çalıştım. Eşim de daha sonra tutuklandı. Benzer sebeplerden 9 yıl 4 ay ceza verdiler. Başka hiçbir delil olmadığı halde sadece öğretmenlik sigortamdan dolayı bana da 2 yıl bir ay ceza verdiler. İkimizin de dosyası İstinaf'ta.

Abim hasta ve ameliyatlı, çocuğu var, benim durumum belli zaten hepsi birleşince bunları çok kafasına takmış Harun. Koğuş arkadaşları 'sürekli sizi düşünüyor' dediler. 'Nasılsın' diye sorduğumda da hep 'Sizi düşünüyorum' diye cevap veriyor."

Harın Karateke, annesi Hatice, babası Veli Karateke ile Konya Cezaevinde. 

DAHA 25 YAŞINDAYKEN TUTUKLANDI

Kardeşim Mart 2017'de tutuklandığında daha 25 yaşındaydı. Birkaç ay sonra haziran, temmuz gibi rahatsızlandı. Daha önce böyle bir hastalığı yoktu. Bir anda titreme geliyor, ayılıyor, kitlenip kalıyor. İlk başta doktor epilepsi olabilir demişti. Sonrasında Bipolar denildi. Cezaevinde Bipolar tedavisi gördü.

KENDİNE ZARAR VEREBİLİR

Bipolarda bir depresyon, bir de mani dönemi oluyor. Mani döneminde çok enerjik kardeşim, kendine zarar verebiliyor. Uyumuyor, sürekli konuşuyor, koşuyor, kendini atabiliyor. Beş dakika önce depresyonda ise beş dakika sonra o enerjik dönemi yaşayabiliyor. Yani ne yapacağı belli değil.

3 YAŞINDAKİ BİR ÇOCUK GİBİ


Harun Karateke, Bolu Cezaevinde yeğeniyle.

Önce Konya E Tipi Cezaevindeydi. Cezaevinin ağır şartları da hastalanmasında etkili oldu. İlk koğuşunda 45 kişi kalıyorlardı. Bir tuvalet, bir banyo vardı. Havalandırmaya, bahçe gibi olan o küçük yere çıkmaya iki günde bir hakkınız var. O da dakikayla. Tuvalete, banyoya sırayla gitmek zorundasınız, liste yapılıyor. Sıcak su belirli günlerde vardı. Kapalı görüş 15 dakikaydı. Açık görüş de 2 ayda birdi. Bir sürü sıkıntı. Telefon günümüzde ancak 1-2 dakika konuşabiliyoruz. Harun yemek yedin mi diye soruyorum. 'Harun yemek yedi' diyor, 3 yaşındaki bir çocuk gibi konuşuyor.

HASTALIK RAPORLARINI MAHKEME DOSYASINA EKLEDİK AMA...

Kardeşimin hastalığı başladığı dönemde abim trafik kazası geçirdi. Ameliyat oldu. Sonra benim eşim tutuklandı. Kendisini ziyarete gidemedik. Onun verdiği sıkıntıyla hem de ailede olan diğer sıkıntılardan dolayı sanırım hastalığı arttı.

Yargılanma süreci başlayınca hastalığına dair raporları, ilaç kullandığını, belgeleri dosyasına eklemiştik. O dönemde Konya'da pilot bir uygulama başlamıştı. Birkaç koğuşu karıştırdılar, adli suçlularla diğer tutukluları aynı koğuşa koydular. 3-4 ay adli suçlularla kaldı. Sonra tekrar değiştirdiler.

Ceza alınca kardeşimi Konya'dan Kayseri Cezaevi'ne gönderdiler. Konya çok kalabalıktı, ceza alanları başka yerlere gönderiyorlardı. Ağustos'a kadar Kayseri'de kaldı. Annemler de benim yanımda olduğu için Kayseri'ye gidip gelmek zor oluyordu. Bu yüzden kardeşimin sevkini, yargılanması bittikten sonra Bolu T Tipi Cezaevi'ne istedik. 8 aydır burada. Aslında 8 aydır iyiydi Harun. Doktorlar ilaç kullanmasına gerek kalmadı demişti. Ama birkaç haftadır durumu kötü, gittikçe kötüleşiyor.

YANIMIZA OTURDU, BİZİ FARK ETMEDİ BİLE




19 Mayıs'taki açık görüşümüzde de iyiydi. İğne vurmuşlardı. Eli, kaşının üstü biraz mordu, yeşile dönmüştü. Kaşı patlamış, çarpmış herhalde bir yere. Yanımızda 5-10 dakika duruyor, sonra gidiyor. En son geçtiğimiz salı günü görüştük. Hiç iyi değildi. Kendinde değildi. Böyle bir şey beklemiyorduk. Yanımıza oturdu, bizi fark etmedi bile. Varmışız yokmuşuz... Bir ara 'Aa abla hoşgeldiniz' dedi, sonra kendine kendine bir şeyler konuşmaya başladı, tekrar 'Aa abla sen mi geldin' dedi.

FENALAŞTI, KENDİNİ DUVARA ÇARPTI

Sonra fenalaştı, kendini duvara çarptı. Gardiyanlara sordum, bir sıkıntı mı oldu, kardeşim böyle değildi ne oldu diye. Onlar da fenalaştığını ve henüz doktorun görmediğini söylediler. Onun hakkında konuştuğumuzu anlayınca 'Ben gidiyorum' dedi kalkıp koşmaya başladı, 7-8 kişi tutmaya çalıştı, kendine bir şey yapacak diye. Koğuşa götürdüler. Revire götürülmesi lazım. Şu an doktor yok, psikiyatrist yok, revirde de kimse yok, yarına kadar bekleyeceğiz dediler. Tek başına koğuşa götürüp bıraktılar.

HERKES BAŞKA BİR ŞEY SÖYLÜYOR

Bilgi almaya gittik geçen hafta. Biz ilaçlarını veriyoruz, doktora götürüyoruz, yarın da doktora gidecek, daha fazla da bilgi veremeyiz, dediler. Revir görevlisi diyor ki, ilacını veriyoruz, içiriyoruz, hastanedeki doktor diyor ki, ilacını veriyorlar, ama Harun içmiyor. Koğuştakiler de diyor ki, ilacını vermiyorlar, Harun içmek istiyor, ilacı geldiğinde içiyor. Yani herkes başka bir şey söylüyor. Burada kalamaz diye rapor almak için başvurular yapıldı. Ancak Adli Tıp onay verirse tahliye olabilecek.