Mersin Tarsus Cezaevi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Mersin Tarsus Cezaevi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Ağustos 2019 Salı

Tutsak bebek Muaz’ın babası: Oğlum beni tanımadı, o an…

20 Ağustos 2019 
Annesi Nurhan Erdal Bahadır ile 9 aydır Mersin Tarsus Cezaevinde tutsak bulunan 11 aylık Muaz bebeğin babası Levent Bahadır, geçen hafta yaptığı açık görüş ziyaretini yazdı.




Cezaevindekiler ayrı, dışarıdakiler ayrı perişan. Anne babaların boynu bükük, torunlarına bakmak zorunda kalan dedeler, babaanneler çaresiz. Çalışma koşulları nedeniyle 3 ayda bir oğlunu ve eşini ziyaret edebilen Levent Bahadır, geçen hafta yaptığı son görüşünden büyük bir hayal kırıklığı ve üzüntüyle döndü.

"Oğlum beni tanımadı, o an kollarım yana düştü" diyen Levent Bahadır'ın kaleme aldığı o görüş gününe dair özel satırları sunuyoruz. İşte Tenkil sürecinde yaşananlara dair hikayelerden biri daha...

"Gâh hüzünlü geçen, gâh neşe içinde geçen bir açık görüşün ardından yazıyorum bu satırları.İşlerim bittikten sonra, bedenimi ittire ittire yazı masama getiriyorum. Çünkü ruhum hâlâ Tarsus'ta, Ali Fakı (cezaevinin bulunduğu yerleşke) dolaylarında dolaşıyor...

15 Ağustos 2019'da yola çıktım. Bulunduğum şehirden Mersin'e varmak otobüsle çok zor. Bu nedenle uçak yolculuğunu tercih etmek zorundayım. Ama biliyorum ki birçok aile otobüslerle gece yarıları gidiyor görüşlere. Sabah saatlerine indim Adana'ya.

İner inmez boğucu bir sıcaklık karşılıyor bizi. Havanın ne kadar çok sıcak olduğu şikayetleri arasında iniyorum merdivenden.
Ya cezaevindekiler ne yapıyorlardır acaba? diye geçirdim içimden. Bu sıcakta nereye kaçıyorlardır? Ya çocuklar, ya bebekler, ya Muâz'ım, Tarsus'ta bulunan toplam 90 bebek ne yapıyor acaba bu sıcakta? dedim. Betonun hapsettiği o sıcaklık akşama kadar sürer cezaevlerinde...

Hâlet-i ruhiyem bitap bir hâlde, bu düşüncelerle indim yolcu merdiveninden. Valizimi banttan aldıktan sonra hemen Tarsus'a doğru yola çıktım.
Pırıl pırıl bir güneş var... Yolun her iki tarafından akan dağ çiçeklerine takılıyor gözüm. Biraz daha gidince uçsuz bucaksız lahana tarlaları karşılıyor beni. Omuzunda lahana taşıyan işçiler...

Mütemadiyen uzanan tarlalarda birbirini neşe içinde kovalayan çocuklar... Müdanasızca uçan kuşları seyre dalıyorum.
Hava bir açıyor, bir kapanıyor. Sanki havada güneşle bulutların saklambaç oyunu var.

Tagor düşüyor, aklıma. Şehre vardığımda öğlen saatleri olmuştu. Önce kalmak için bir pansiyon buldum kendime. Görüş günümüz bir sonraki gündü. 16 Ağustos 2016, saat 10.30. O saatler geçmek bilmiyor.
Nurhan Erdal ve oğlu Muaz bebek (11 aylık), Mersin Tarsus Cezaevi.


8 AYDA DÖRT KEZ ZİYARET EDEBİLDİM

Vuslatımızın nihayete ereceği saatler geldi çattı. Sabah olunca Ali Fakı dolmuşlarıyla cezaevi yerleşkesinin olduğu bölgeye doğru yola çıktım. 45 dakika sürüyor bu yolculuk.

Eşimi ve oğlumu görmek için bu dördüncü ziyaretim. Çalıştığım firmanın çalışma koşulları nedeniyle ancak bu kadar izin alabiliyorum. Dolmuşta yaklaşık 10-15 kişiydik. Bayram sonrası olduğu için çok yoğun değildi ziyaretçi sayısı. Güvenlik kontrol aşamalarından tek tek geçerek heyecanla açık görüş salonunda beklemeye başlıyorum.

Açık görüş salonunun pencerelerine yapıştırılan tabiat manzaralı resimlere acı bir tebessümle bakıyorum.

ŞİRİNLİĞİN BAŞKENTİ

Bekleyen herkesin içi kıpır kıpır... Buğulu gözlerimiz içeriye heyecanla girecekleri o an da... Derken... Eşimle, oğlum içeriye girdiler. Maşaallah! Barekallah! Aman Allah'ım! Şirinliğin başkenti!..

Oğlumun ne diş çıkarma dönemine ne de emekleme macerasına şahitlik ediyorum.Ne kadar da çabuk büyüyor kerata!.. Davranıp kucağıma alayım derken, ağlayarak annesinin koynuna iyice sokuluyor, Muâz'ım. Eşim, elindeki şekeri göstererek: "Bu şekere bayılıyor! Oturalım. Biraz aşina olsun sana. Bir kez daha deneriz." dedi.

Kollarım iki yanıma düşüyor. Bir kez daha, bir kez daha bitap düşüyoruz. Eşimin gözleri nemleniyor... İstemsizce oturuyor sandalyeye... O anda birinin ayakta durması gerekiyordu. Bazen o yapıyor bunu... Bazen de ben... Bitap düşmüş ruhumu zor da olsa yerden kaldırıyorum. "Az kaldı!.." diyorum. 'Az kaldı!.."
"Atlatacağız hepsini, inşâllah!" diyorum.
Eşim, mütebessim bir çehreyle; sanki Stefan Zweig'e nazire yapıyor. "
Çünkü sadece paramparça olan bilir tamamlamanın özlemini." diyor, Zweig.

PATİSKA GİBİ BEYAZ ELLERİYLE...

O kavuşmalar, ağlamalar, hasretler çocukların anne babalarına yapışması... Görüş salonu nasıl anlatayım bilmiyorum. Her köşede bir hikaye ve yıkık bir dünya vardı.Küçük Yusuf'cuğum şekeri benim elimden değil, annesinin elinden alıyor ama teşekkür mahiyetinde de bol bol öptürüyor kendini...

Patiska gibi beyaz elleriyle elimi tutuyor.
Eskisi gibi, "Muaz, oğlum!" diyorum.
Dikkat kesiliyor.
Ve kocaman bir gülümsemeyle mukabele ediyor bana.
Kuvve-i hayâlim donduruyor o eşsiz lahzayı...
Oğluma gelirken söylediğim şiiri;Tagor'u fısıldıyorum kulağına.

"Çeltik tarlasında güneşle bulutların saklambaç oyunu var bu kez
Mavi gökte ak buluttan sallar
Girmesek bugün evden içeri...
Boş versek göğü bugünde
Rüzgarla gülüşler koşuyor.
Boş versek işi gücü..."

O gün, öyle yaptık bizde.Sonra, Muaz'ımın cennetten tebellür eden gülüşü geldi.

BATAKLIĞIN ÜZERİNE KURULAN BİR CEZAEVİ

Sıcaklığın etkisiyle isilik olmuş oğlum. Cezaevi bataklığın üzerine kurulduğu için klimalar çalışmıyormuş. Mersin yaklaşık 35-40 derece. Vantilatör ile serinlemeye çalışıyorlar içeridekiler. Nedenini sorunca da altyapı eksikliğinden kaynaklandığını söylediler.

Eşim 'Muaz güldüğünde, bir şeye tepki verdiğinde keşke babası da görseydi diyorum." diye ağlıyor. Oğlumuza bakma konusunda içeride ne kadar zorlandığını, yemek yiyemediğini, kantin fiyatlarının çok yüksek olduğunu anlatıyor.Gözüyle ilgili bir ay sonra doktor randevusu almışlar. Muhtemelen Tarsus Devlet Hastanesine götürecekler. 45 dakikaya her şeyi sığdırmak o kadar zor ki... Bir de benden plastik oyuncak ve hikaye kitabı istedi eşim. Onları aldım şimdi, birazdan postaya vereceğim. Hikaye kitapları resimli ve kalın kapaklı olsun dedi, ince olanları yırtıyormuş. O dakikalar nasıl akıp geçti bilmiyorum.

SON BEŞ DAKİKA 

"Son beş dakika" denildiğinde herkesi bir telaş alıyor. 45 dakika yetmiyor her şeyi konuşmaya. Artık ayağa kalkıp son sarılmalar, konuşmalar, vedalar, 'her şey geçecek' dilekleri arasında 'hadi bitti' deyip bizleri çıkarıyorlar. Kapı kapanana kadar salonun önünde bekledim, bekledim ve bekledim... İnşallah bu son gidişim olur. İnşallah bu meşakkatli süreç biter. Eşim ve çocuğum kendi evinde olur, oğlum salonda koşar, oynar..."

NURHAN ERDAL BAHADIR VE MUAZ BEBEĞİN HİKAYESİ BU LİNKTE




27 Nisan 2019 Cumartesi

Halime Gülsu’nun annesi: Kızımı öldürdüler Allah da onları tüketsin

27 Nisan 2019
KHK’lı ve tutuklu ailelerin çocuklarına yardım ettiği için tutuklanıp cezaevinde öldürülen Halime Gülsu, 15 Temmuz’dan sonra hayatını kaybeden sembol isimlerden biri oldu. Yaşadıkları ne bugün ne de yarın unutulacak gibi değil. Annesi de zaten “Yazın, dünya duysun, tarihe geçsin” diyor.

Gülsu’nun ölümüme sürüklenişi ile ilgili 400 sayfalık bir dosya hazırlandı. Avukatları Tarsus Cezaevi yönetimine ve diğer sorumlulara dava açmaya hazırlanıyor. Bunun için MAZLUMDER Adana Şubesi’nin 4 Mayıs’ta açıklayacağı rapor bekleniyor. Tarsus Savcılığı’nın yürüttüğü soruşturma ise 1 yıl geçmesine rağmen hala sonuçlanmadı.

Tutuklandığında kızının yanında olmayan, cenazesine de gidemeyen annesi Zeynep Gülsu (66) olan biteni Kanada’dan izliyor. Bir yandan üzülüyor, bir yandan acısını sahiplenen insanların varlığıyla teselli buluyor. İngilizce öğretmeni Halime Gülsu’yu vefatının birinci yıldönümünde annesi anlattı.

Röportajı, Halime Gülsu’nun vefatından bir-iki hafta önce Tarsus 3 No’lu Kadın Kapalı Cezaevi’nde çekilen Bold Medya’nın ulaştığı son karesi ve annesi ile birlikte 2017 yazında ziyaret ettikleri Mısır fotoğraflarıyla yayınlıyoruz.

Ne zamandır Kanada’da yaşıyorsunuz?

21 Ocak 2018’de Kanada’ya oğlumun yanına gelmiştim. Hâlâ buradayım. Gelinim hastalanmıştı, zatürre geçiriyordu. Oğlum ‘anne eşim hasta, iki çocuk var, gelebilir misin’ dedi. Karar verdik geldik. Bir daha da gitmedim. Şimdilik buradayım. Dönmeyi de düşünmüyorum. 82 yaşında hasta ablam var. Dün onunla konuştum. Gelmiyor musun diye soruyor. Ülkemi çok seviyorum ama özlemiyorum artık. Kırgınım çok.

Kaç çocuğunuz var?

Dört tane. Üç erkek bir kız. İrfan, Sinan, Zübeyir ve Halime. Halime en küçüğümdü. Beş de torum var, altıncısı yolda.

Vefatından bir-iki hafta önce Tarsus 3 No’lu Kadın Kapalı Cezaevi’nde çekilen son fotoğrafı…

Kızınızın vefatını nasıl öğrendiniz?

27 Nisan’da vefat etti kızım, bana 28 Nisan’ın sabahında söylediler. Buradaki oğlum öğrenince anneme ben diyemem demiş. Sabah kalktım, evde bir gariplik var. Saat 9-10 gibi bir adam börek alıp gelmiş. Pikniğe mi gidecekler diye düşünüyorum ben. Sonra kızkardeşim aradı, abim aldı telefonu eline. Öyle öğrendim. Ben zaten söylemiştim ‘Benim kızım çıkamaz oradan’ diye. Ağlayıp bağırma çağırma bizde olmaz zaten kızım. Dilimden dökülen ilk cümle ‘Kızımı öldürdüler, Allah da sizi tüketsin’ oldu.

Mersin’de birlikte mi yaşıyordunuz?

Evet, biz birlikte kalıyorduk. Eşim 14 Eylül 2015’te vefat etti. Abileri evli, Halime benim yanımdaydı. Tutuklandığında da kızımın yanında yoktum, görüşlerine de cenazesine de gidemedim (ağlıyor)…

Zeynep ve Halime Gülsu, vefatından 7 ay önce Mısır’da yaşayan abisini ziyarete gitmişti.
Hakkınızı helal edin sizi üzdük, acınızı tazeledik...

Yok kızım, sen sor ki, dünya duysun, tarihe yazılsın. Ben bir yıldır unutamıyorum. Bizimle bir olan, acımızı paylaşan herkesten Allah razı olsun. Son mektubunu okumuşsunuzdur. Ben de her şeyi mektubundan öğrendim. Çok üzülüyordum, çocuğun bir şeyinden haberim yok diye. HDP Milletvekili Ömer Faruk Gergerlioğlu’ndan da Allah razı olsun. Ona da çok dua ediyorum. O ilgilendi, mektuplarını her şeyi ortaya döktü.

Koğuş arkadaşlarıyla görüşme imkanınız oldu mu?

İki kişiyle görüştüm. Biri Adanalı bir hanımdı. Kızımın hastalandığını herkese bu hanım haber veriyor. 20 kişilermiş koğuşta, nöbetleşe baktık dedi. Ağrım yok ama çok halsizim diyormuş. Adı gibi halim selimdi, ne şikayet etti, ne sesini çıkardı dediler. Üst kattaymış Halime. Hastalanmış. Sedye istemişler. Kapıyı da açmamışlar. ‘Bir sürü varsınız, tutun götürün’ demişler. Bunları herkes bilsin, duysun…

 En son ne zaman görüşmüştünüz?

20 Şubat 2018’de gözaltına aldılar. Herhalde bundan kısa bir süre önce görüşmüştük. Tam da hatırlamıyorum. Ben zaten Mersin’e dönmek için hazırlanıyordum. ‘Anne iyiyim, beni merak etme’ demişti. Cezaevine girince hiç görüşemedik. 25 Nisan’da abisi açık görüşe gitti. 30 dakika görüştüler. O gün geldiğinde Halime’nin durumu iyi değil eski haline dönmüş demişti. Doktor raporlarına kayıp dediler. Polise verilmiş rapor kayıp olur mu? Abisi tekrar aldı, götürdü. Yine kayıp dediler. Çok haksızlık yaptılar kızıma. Zulüm altında öldü. Koğuştaki arkadaşları hiç ilaç içmediğini söylüyor.

8 yaşından beri hastaydı kızınız. Hastalığı nasıl ortaya çıkmıştı?

Çocukken toprak yerdi, kansız diyordu doktorlar. Liseyi bitirdikten sonra çok hastalandı. Kan tahlilleri yaptılar. O kadar kötü bir hastalık ki, hemen perişan ediyor. Komaya girdi. Mersin’de ilk götürdüğümüz devlet hastanesi artık bizim yapacağımız bir şey kalmadı deyince fakülte hastanesine yatırdık. Ordaki doktoru Burak Akçay üç yıl takip etti kızımı.

Sonra abisi İrfan (Gülsu), Gaziantep’te Mesut Onat diye bir doktor buldu ona. O doktor Elhamdülillah kızımı iyi tedavi etmişti. Bayağı iyileşmişti. Hatta ben buraya gelmeden önce ‘kızım git bir muayene ol’ dedim. Halime gitti, kontrollerini yaptırdı. Doktor bir ilacı daha kesmiş, durumun çok iyi demişti. Gerçekten de öyleydi. Biz de seviniyorduk. Ben de öyle gelebildim buraya. Tam Mersin’e döneceğim zaman tutuklandı. Geldiler gece yarısı kızımı, sıcak yatağından almışlar, evimi de öyle dağıtmışlar ki hiç hakkımı helal etmiyorum. Zirveden zırvasına kadar hiç kimseye…

Nasıl bir çocuktu Halime Gülsu?

Aktif bir çocuktu. Çok saygılıydı bize. Zekiydi. Beni gezdirirdi. Eşim öldü evim yıkılmadı ama kızım öldü evim yıkıldı. Evlat acısı çok zor. Allah kimseye göstermesin. Ama ben mutluyum. Elhamdülillah dini uğruna öldü evladım. Onunla teselli oluyorum.

Nerede büyüdü?
Eşim Mersin’in Tarsus ilçesinin Pirömerli Köyü’nde imamdı. 1975’te evlendik. 2002’ye kadar aynı köyde kaldık. 27 sene. Halime de o köyde doğdu, büyüdü. İlkokulu bitirince Halime’yi İmam Hatip Ortaokulu’na gönderdik. Hastalanınca okulu bitiremeden Malatya’ya kansızlık tedavisi için gitti. Sonra Malatya’da süper liseye geçti. En son Mersin Dumlupınar Lisesi’nden mezun oldu. Üniversite imtihanlarına girdi ama hastalığından dolayı iki-üç sefer kazanamadı. Sürekli hastanelerdeydik çünkü.

Sonra İngilizce öğretmeni oldu…


Önce iki yıl İlahiyat okudu kızım. Ama daha sonra Gaziantep Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünü okudu. İngilizce Öğretmeni’ydi. Gaziantep Gazikent Lisesi’nde ancak bir yıl öğretmenlik yapabildi. 15 Temmuz’dan sonra eve gelmişti. O gün de kızımla birlikte evimizdeydik. Herkes gibi biz de ilk defa televizyondan duyduk.



Öğretmen olmak hayali miydi?

Öğretmen olmadan önce komşumuzun çocuklarını çalıştırırdı, herkes çok severdi onu. ‘İnşallah Halime ablamız öğretmen olur. Ne kadar güzel anlatıyor’ derlerdi. Gerçekten de çok iyi bir öğretmendi. İşine bağlıydı ve işini severdi. Okulu kapanınca Mersin’de mağdur ailelerin çocuklarına ders verdi, onlarla ilgilendi.

‘Birkaç kez gitme, yapma dedim. Anneyim, endişeleniyorum. ‘Yok anne, hiç bana mani olma, ben o çocuklara yardım etmem lazım’ demişti. Anne babası cezaevinde olan lise çağında genç bir kızdan bahsetmişti. Çocukla aileden kimse ilgilenmemiş, perişan halde. Psikolojisi bozulmuştu. ‘Anne nasıl ilgilenmeyeyim bu çocuklarla. Bak ne haldeler’ demişti. Ben de o zaman razı olmuştum.




Halime Gülsu Mersin Güneykent Mezarlığı’na defnedildi. Babasının da mezarlığı orada bulunuyor.
 ZÜBEYİR GÜLSU (ABİSİ): TEK DÜŞÜNDÜĞÜ ZOR DURUMDAKİ ÖĞRENCİLERİYDİ

“Annem ile Halime en son 5 Temmuz 2017’de Mısır’a gelmişti. Eşim hamileydi o zaman. Doğum için geldiler. Gelmeden önce 4-5 aylık bir bilet almalarını söylemiştim. Bir yere göndermek istemiyodum. Ama ancak bir buçuk ay kaldılar. Halime’yi o zaman bayağı söylemiştim, biletini uzatalım, sen burada kal diye. İstemedi, aklında hep zor durumdaki öğrencileri vardı. Öyle deyince ben de zorlamadım.


Normalde Halime’nin hakkında hiçbir arama soruşturma yoktu. Buradan gittikten 3-4 ay sonra bir öğrencisini teknik takibe almışlar. Onun evine gidince Halime’yi de orada görünce o da teknik takibe alınmış sanırım. Halime takip edildiğini fark etmişti ve bana söylemişti. Abi bizi takip ediyorlar, fotoğrafımı çekiyorlar demişti. Hatta bir ara ‘Mersin’deki Muğdat Camii’ne gittik namaz kılmak için, yukarı çıktık. Temizlikçi kılığında biri bizi namazı bitirene kadar bizi seyretti sonra gitti demişti. Birkaç kez parkta da aynı şeyi yaşamışlar.

Kardeşimin tek düşüncesi annesi babası hapse düşmüş çocuklardı. Onları düşünür, üzülür, elinden geldiğince onlara yardım ederdi. Yaptığı bundan başka bir şey değildi. Kardeşimi bu yüzden öldürdüler. Kendini öğrencilerine adamıştı. Biz de kararına her zaman saygı duyduk, destekledik. Bizim tek üzüntümüz, acımız onu bir daha göremeyecek olmak.”

HALİME GÜLSU’NUN ÖLDÜRÜLME SÜRECİ

32 yaşındaki Halime Gülsu 8 yaşında yakalandığı sistemik Lupus hastalığıyla yıllardır mücadele ediyordu. Cezaevine girmeden önce son kontrollerini yaptırmış, doktoru iyi durumda olduğunu söylemişti. Fakat cezaevinde ilaçları verilmediği ve tedavisi ihmal edildiği için hayatını kaybetti. Tarsus Cezaevi yönetimine defalarca dilekçe vermesine, vefatından 4 gün önce Başbakanlık İletişim Merkezi (BİMER)’e mektup yazmasına rağmen kimseye sesini duyuramadı ve 27 Nisan 2018’de cezaevinde hayatını kaybetti.

KHK'lı AİLELERE YRDIM ETMESİ SUÇ SAYILDI

Halime Gülsu, cemaat operasyonları kapsamında 20 Şubat 2018’de Tarsus terörle mücadele polisleri tarafından yapılan ev baskınlarında 80 evhanımıyla birlikte gözaltına alındı. Mersin 4. Sulh Ceza Hakimliği tarafından 3 Mart 2018’de silahlı terör örgütüne üye olmak ve finanasal yardım sağlamak iddiasıyla tutuklandı. Yaptıkları iş kendisi gibi KHK ile mağdur olan ailelere yardım etmekti.

HALİME GÜLSU'NUN ABİSİ İRFAN GÜLSU'NUN 28 NİSAN 2018'DE BOLD MEDYA'YA ÖZEL VERDİĞİ RÖPORTAJ: https://www.youtube.com/watch?v=xKfpn27FVBY&t=834s

HDP MİLLETVEKİLİ ÖMER FARUK GERGERLİOĞLU'NUN ORTAYA ÇIKARDIĞI SON MEKTUBU DA BU LİNKTEN OKUNABİLİR: https://medyabold.com/2019/01/16/hapishanede-goz-gore-gore-oldurulen-halime-gulsunun-mektubu/